De eerste voetstappen onderweg

Schiphol, klaar voor boarding.
Drie maanden alleen met mijzelf in Bali komt me voor als een relatief korte periode. Drie maanden weg van mijn gezin en van huis en haard komt me voor als onoverzienlijk lang. Het ultieme loslaten.
En op de drempel (douane) voel ik fysiek het loslaten van hen die me zo lief zijn.
Het is wonderlijk om zoveel liefde te voelen en om daarin de geliefden volledig los te laten. Het is goed, rijk en stromend en tegelijkertijd emotioneel scheurend.
Ik blijf bewust mijn hart voelen. Liefde. Ik beweeg vanuit liefde.
.
Onderweg tussen de werelden
Het vliegtuig doorkruist rustig en kalm het luchtruim naar Singapore en vervolgens naar Denpasar-Bali.
De cabinedruk brengt me de hele reis in een staat tussen waken en slapen. Daarin is een melkwitte, stille leegte, als een reis tussen de werelden, tussen hemel en aarde, tussen de dimensies. Ik word me hierin gewaar van verschillende stromen, dimensies die overdwars over deze leegte vloeien.
Een stroom met scherpe geluiden en vaste, duidelijke en bekende vormen in 3D uitvoering.
Daarboven een andere, meer transparante stroom met vloeiende kleuren. Hierin tonen de vormen van de 3D stroom diepten en uitstraling met talloze variaties. Energiebelletjes dansen met elkaar en creëren nieuwe vrije vormen. In deze lichte, dansende dimensie zie ik mij samengaan met mijn man in vreugdevolle liefde, vrij in kleurrijke eindeloze horizonten.Dwars over de melkwitte, stille leegte, stromen in banen de frequenties van de verschillende dimensies. Waarop ik mijn aandacht richt, vult mijn gewaarwording en wordt aldus mijn realiteit.
Het is een vrije keus. Voor mij en voor iedereen zelf, om een dimensie-realiteit te kiezen die past bij dit moment op ieders levenspad.
Mijn oude, roestige angstbeeld komt bovendrijven. Angst om dierbaren ‘achter te laten’ als ik kies voor de dimensie die bij mij en mijn Wezen resoneert. Tegelijkertijd weet ik dat ik de ander alleen kan uitnodigen door volledig aanwezig en Thuis te Zijn. Thuis in mij in de lichte, bruisende, energetische dimensie van spelende, stralende mogelijkheden.
Als ik namelijk geen thee in de pot heb,  kan ik ook geen theegasten uitnodigen. En bovenal: Ik heb enorme dorst!
.
Landen en uitademen
Junglezicht door deurenNa twee dagen in het centrum van Ubud, dwars door het chaotische verkeer naar mijn plek voor een maand, drie kwartier lopen buiten Ubud, “Rumah Semanggi”.
Net voorbij de hectiek, midden op de rijstvelden, mijn kamer pal aan de rand van de jungle. Met aandacht en liefde ingericht en met mijn drum en wat mooie doeken van mijzelf is het thuis voor nu.
Vaak is een bed in Bali een bamboebasis met een flinterdunne bedekking. Mijn kamer hier is gezegend met een echt bed.
Een gouden eigen plek om dieper te landen, thuis in mijZelf.
Shhhh…. Klank ….. Shhhh….
.
..
.Bij het naar bed gaan, ontwaakt steeds mijn verlangen terug te gaan naar wat er nog niet is. Drie maanden lijken ’s nacht zo lang… Ik voel en laat ademend los, steeds opnieuw, in liefde loslaten.’s Nachts en in meditatie ontmoet ik steeds twee van mijn begeleiders. Grootmoeder ‘Omvattend Hart’ en Grootvader ‘Gevederde Eenheid’ ook gekend in mij als de ‘Witte Tovenaar’.
Zij weeft vanuit haar hart en het hart van de aarde een goud, horizontaal veld om mij heen. Zo ontroerend koesterend, liefdevol en veilig… Zij kent mijn Wezen en hart, en ik het hare.
Hij beschrijft met zijn gevederde armen een krachtige, verticale cirkel die hemel en aarde omvat, waarvan de zacht stralend witte energie  ook mij omvat en in Eenheid verenigt wat gescheiden leek.
De beiden cirkels zijn samen ineen. De horizontale, gouden ‘ring’ en de verticale platina ‘ring’ vormen een geheel, net als de evenaar en de poolassen.
Daarin ben ik, zijn wij.Synchroniteit
Amerikaanse buren horen mijn klank en opperen om met mijn stem bij te dragen aan de klanken van een Tibetaanse groep die geregeld in Ubud neerstrijkt.
Op het terras bij de entree van Ruhma Semanggi ontmoet ik een in Bali wonende Nederlandse vrouw. Zij geeft familieopstellingen en is geïnteresseerd in mijn  Empowerment-opstellingen met klank.
Leuk, wie weet…, maar voorlopig nog even helemaal niets. Niets dan hier te Zijn.Ik ben een miljonair!!
Ik heb een stapeltje biljetten van 100.000 x 10 = is dus zomaar 1.000.000 Rupiah. Een miljoen dus.
‘s Avonds wandel ik richting hectiek om voor 50.000 Rupiah te eten. Dat komt overeen met € 3,50. Volgens mij is dat naar plaatselijke norm vrij duur.
Veel meer dan dat geef ik dagelijks niet uit. Rumah Semanggi trakteert me dagelijks op een overweldigend rijk ontbijt van geroosterd brood, boter, ei, bacon, jam, muffin of donut en heel veel fruit en thee uit de kruidentuin. Een Koninginnemaal op talloze schaaltjes, waarvan ik een aantal meeneem voor de lunch.Waarschuwingen
Als ik er vroeger alleen op uit trok, kreeg ik waarschuwingen mee “Pas op want je bent een mooie vrouw dus….”.
Ik glimlach bij de herinnering en de constatering dat ik voor het oog nu meer een oudere vrouw ben waartegen men zou kunnen zeggen “Pas op voor onverlaten (die ik nooit tegenkom) die oude vrouwen beroven”.
Jong of oud, ik waarschuw nu mijzelf slechts om vooral op onbekende, afbrokkelende paden wakker in mijn lijf mijn voeten te plaatsen en bij grote stenen trappen mijn romp in mijn bekken te laten rusten. Praktiserende Chi Kung in Bali.

Groene rijstvelden
De tropische buien in de overgang van regen- naar droog seizoen, kennen blijkbaar vele vormen. Van regengordijn tot aarzelende buien en vette spetters. Sommige buien dragen bij aan mijn thuisgevoel door het Hollandse ritme van de druppels met klanken als Perrrrrp en Shrrrrrt.
Tussen de stortbuien door, verken ik mijn omgeving.  Wankelend over smalle betonnen walletjes en wegglijdend in modderstroompjes tussen de rijstvelden. Ik volg het voorbeeld van de zwaar met bananenbladeren beladen man en ga blootsvoets verder waardoor mijn tenen meer houvast vinden.
Net als het kind dat ik was, dat op blote voeten door de bossen van de Veluwe rende over mossen, eikels, dennen- naalden en appels  om de omgeving eigen te maken.

Wat wonderlijk toch dat de rijstvelden voor menige Europeaan “groener’ lijken dan de boerenvelden en landerijen in Nederland. Beiden zijn mooi maar toch beiden zijn ze natuur die door mensenhanden aan banden is gelegd.
Vreemde ogen dwingen, zegt men en ik denk dat vreemde verten de ogen dwingen schoonheid te zien, waarna ook de schone rijkdom thuis om de hoek weer in het oog kan springen.
Dan niest in de verte iemand op zijn Balinees “Hietsjaaa”. Dat ga ik ook eens proberen i.p.v. hatsjieie.

Overvloed
Rijk ontbijt, rijstveld, jungle, steil pad… alles Is en wordt door mijn gewaarwording slechts gekleurd in mij.
In me een stem van verlangen en zacht heimwee. En vervolgens een diepere stem

“Dit is nog niet de tijd. Laat en wacht in Zijn”.

Ik merk opnieuw dat zodra ik me beter in mijn vel en in mijnZelf voel, mijn aandacht direct gaat naar het lijden, de pijn en de onrust in de ander. Waar die ook is of zijn. En dan ‘flop’ weg ben ik. Een oud en bekend patroon in mij.
Ook in de klank van mijn zingen merk ik dat iets van kracht en natuurlijke puurheid vervliegt zodra ik er een belang aan koppel en er ook maar iets mee wil bereiken. Er is niets te willen, te bereiken. Er is geen te bewerkstelligen effect. Niets te doen of te moeten. Geen te bereiken doel.
In dat besef laat ik los, wat dan ook. En dan hoor ik de wind door mijn stem zingen en mijn hart schoon wassen. De aarde omarmt me.
Er is niets te doen, te helen of te bereiken. Die neiging gaat uit van dualiteit met tegenpolen en voorkeur en afwijzing waaruit strijd voortkomt. Er is in mij steeds sterker alleen de intentie om samen te vallen met wat er is, in de Eenheid die is. Daarin te Zijn, te zitten, te handelen.
En net als ooit ervaar ik weer: Ik ben de wind. Ik ben de druppels op de bladeren, het zand tussen mijn tenen, maar bovenal ben ik de wind. Ik ben de wind die klanken weeft in mijn drum.
Natuurlijk sputtert dan een oude stem mijn achterhoofd “O ja? Hoe dan met…? Wat te doen aan…  en voor…,? Wat nog te ontdekken…, te leren…? Hier, daar…? Er is zoveel lijden…!”
Het klinkt als verleidelijke achtergrondruis om uit het moment te geraken. Maar wakker blijft

“Laat en wees in Zijn. Je bent de wind.”

Ja, ik weet het. Ik ervaar, zie en voel het. Al heel lang.
En toch glipt, vooral in heftige omstandigheden,  nog steeds de oude overtuiging in vermomming langs slinkse achterdeurtjes binnen om dit ervarend weten naar de achtergrond te dringen. Die oude in mijn DNA ingesleten overtuiging om grenzeloos te zijn, die ten grondslag ligt aan mijn Lupus.

Voetstappen onderweg
Is dit het voornaamste persoonlijke doel van mijn Vision Quest?  Om tot in iedere porie, cel en molecuul, om tot in iedere laag van mijn wezen te ervaren dat er niets te doen is, juist ook niet voor de ander? Niets, alleen te Zijn en van nature te stromen.

Dat zou zo maar eens heel goed kunnen.

Share
Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.