In relatie met binnen en buiten

Verbinding in relatie
Ik houd van contacten, verbinding en uitwisseling met mijn omgeving, oftewel met dat wat buiten mij is. Zo is het altijd geweest.
Tegelijkertijd houd ik van het contact, de verbinding en uitwisseling in mijzelf met mijn Zelf.
Soms lijkt het of dat een tegenstrijdigheid is. Alsof deze twee een keuze vragen voor óf binnen-, óf buiten-contact. Een keuze die niet beiden kan omvatten.
Dat is natuurlijk een ernstige misvatting.

Mijn liefde voor contacten binnen en buiten zijn helder, maar mijn relatie met mijn Zelf verdwijnt naar de achtergrond en uiteindelijk uit zicht in langdurig heftige tijden.
Totdat ik ‘door mijn bodem zak’ als dringende noodroep van Mij aan mij om hoe dan ook wakker te worden en in mij voor Mij.

Binnen of buiten
En dan hier, alleen in den vreemde…
Ik heb het goed met alleen mijn binnenste zelf zonder sociale contacten buiten mij. Een gesprek met een medegast is me al snel teveel. Teveel buiten.
Af en toe roert zich de behoefte om uit mijn cocon te treden in contact met anderen. Onrust? Een vlucht, een oude gewoonte of een natuurlijke beweging?
Het blijkt een behoorlijke DAAD te zijn om op uitnodiging naar buiten te treden in contact met een groep familieopstellingen. Een daad die naast plezier ook onrust oproept en vage op angst gestoelde gedachten. De gedachte “straks rijden we met de scooter in de blubgoot naast het minidijkje tussen de rijstvelden” doet me glimlachen. Het is zo níet waar ik werkelijk bang voor ben.
Maar het maakt me wel duidelijk dat het dus echt niet zo soepeltjes vanzelfsprekend voor me is om vanuit het binnen in me met mijzelf alleen, nu weer naar buiten te treden in volledig contact met mijn binnen.

In de groep tijdens kennismaking vooraf en het afscheid nadien, voel ik me vrij en natuurlijk. Ik ben wakker ‘binnen’ in mij en volledig aanwezig in wat ‘buiten’ is. Vrij van enige behoefte om te presenteren, manifesteren of beargumenteren. Dat is fijn.
In de opstellingen ervaar ik ook hier onmiddellijk en krachtig de energie van de velden. Niets anders dan anders. Het is mooi, dankbaar en dienstbaar werk.
Toch voel ik ook hierin, dat er tussen ‘binnen’ en ‘buiten’ een thematiek rondom verbinding en ruimte in me speelt waar ik nog niet helemaal de vinger op kan leggen. Het doet een beroep op mijn binnenste naar buiten te brengen. Ik hou daarvan, maar het brengt nu ook reuring in me teweeg, alsof droesem naar boven dwarrelt.

Een dag van niets
Een nieuwe dag fluistert in me:
Elke dag zonder vooraf bepaald doel,
Is als een lenteknop
Die zich ontvouwt
In licht en ruimte.
Ik volg haar kleuren en geuren.
In rain or tears,
Sun or lightning.

Diep in me is een bibber. Een net niet fysiek waarneembare trilling.
Ondanks mijn nachten van 21:00 tot 08:00 uur, voel ik diep van binnen hoe een kluwen van langdurige fysieke en energetische overbelasting en uitputting zich ontrolt, nu het gelegenheid krijgt om uit zijn ‘overlevings-opsluiting’ te komen. Stap voor stap naar buiten.
Dat komt goed uit want ik hoef niks, geen plannen, geen taken, actie of verantwoording voor wat dan ook buiten me.
Dit wordt dus een dag van minder dan niets. Niets te dóen wel te verstaan, waarmee de dag zelf alleen maar meer wordt.

Totdat…
Vrijwilligers van de kinderprojecten in Ubud op hun vrije weekenddag hun leden komen strekken in het zwembad(je). In ‘mijn’ tropische tuin en ‘mijn’ rusthutje babbelen nu ineens talloze nationaliteiten over van alles en nog wat. De € 850 (!!) exclusief vliegticket die ieder als vrijwilliger moet betalen om vier weken met de kinderen te kunnen werken. Hun onderkomen met een slaapkamer voor 8 personen in stapelbedden en het schamele eten. Het geld dat volgens hun verhalen niet besteed wordt aan de kinderen. De gesprekjes die ze met mij aanknopen, dwars door de verhalen over kunst in Texaans accent van mijn buurman.

Zwemsbad Rumah SemanggiIn de stilte met mijzelf, op mijn minder-dan-niks-dag, overvalt deze toestroom van menselijke contacten me en ik trek me terug op mijn eigen jungle-terrasje met alleen oerwoudgeluiden.
Het verwondert me dat ik als de prater die ik ook ben, deze 10 mensen en wat zij meebrengen als een zwerm van verstorende ruis ervaar.
Het wijst richting thema: Binnen – buiten. De beweging om volledig in relatie met mijzelf en tegelijkertijd in relatie met de buitenwereld te zijn.
Daarbij merk ik dat het wel heel veel scheelt, waar vanuit de gesprekken gevoerd worden. Oordelen over…, gemopper over…, mening over…, succes met…. Het gaat steeds óver iets, iets buiten diegene zelf. En ik, ik word moe van de zuiging die ik erin ervaar. Het zuigt me naar een ‘buiten’ in een spel dat het mijne niet is en waarin mijn Zelf geen plek heeft.

Terwijl ik me juist vrij, wakker en blij voel in uitwisseling van mens tot mens, in dat moment van Zijn. Dat heeft niets te maken met al dan niet hoogdravende of verheffende onderwerpen, het is er gewoon als de uitwisseling -waarover dan ook- vrij, open en puur vanuit eigen binnen, innerlijke beleving voortkomt.

Binnen samen met buiten aan de wandel
Penestanan is naar ik begrijp een van oudsher kunstenaarsgemeenschap tegen het stadje Ubud aan.
Een wonderlijke mengeling van alle kleuren van alle nationaliteiten is hier neergestreken. Rasta’s uit de USA, van oorsprong Polen, Scandinaviërs, Australiërs, Nederlanders, Duitsers, veel yoga-gangers, een heel stel Nederlandse meisjes die vrijwilligerswerk doen voor de kinderen hier…, noem maar op en het is hier. Allemaal even vriendelijk tussen hard werkende Balinezen. Voetstappen3 Offerandes op een rijHet roept bij mij herinneringen op aan de sixties. “Peace man”. Iedereen is vrij te gaan en te staan en te doen wat hem past. Ieder voor zichzelf en God voor ons allen. En daarin mis ik een gemeenschappelijk verantwoordelijkheidsgevoel. Een verbinding tussen het vrije binnen en het vrije buiten.

In de tussentijd leggen Balinese vrouwen dagelijks overal kleine offerandes voor één of misschien wel voor alle Hindoestaanse goden. Zonder veel poeha maar met aandacht, dagelijks gemaakte mini mandjes, verse bloemen, wierook en gezegend met wat me water lijkt. Vervolgens loopt en rijdt ieder zonder plichtplegingen over de kleurenpracht. Gewoon omdat het onderdeel van het leven is. Misschien ook wel met iets van: het komt van de aarde en gaat weer op in de aarde.
De slangetjes die ik op mijn wandelingen tegenkom, komen me voor als wormen van een cm of 40. Ook van de aarde. Heel gewoon.
En water uit de kraan waarvan je verwende maag en darmen de Polka gaan dansen? Hier op Ruhma Semanggi komt het water uit een natuurlijke bron uit dezelfde aarde en via 2 filters in een container waar ik vrij uit mag tappen. Godendrank van wat het Godeneiland heet.
En over Godeneiland gesproken, ik heb net genoten van het boek “het Volk” van Terry Pratchett. Zelden zo’n grappig geschreven mythisch avonturenboek gelezen!

Cultuurmix
Kleurrijke hippies in western vestjes of in wijde gewaden in Penestanan-Ubud, terwijl de boeren hardwerkend dorsen of de troep achter de hippe billen, geacupunctureerde meridianen en uitgelijnde chakra’s opruimen. Van de weeromstuit heb ik vandaag gewandeld in traditionele Indonesische broek en kebaya blouse)
In mijn achtertuintje een fikse varaan van een cm of 60. En als avondmaal op mijn jungle terras een Hollands patatje speciaal.
Cultuur mix.

Locals hier? Waar? Hoe?
Voetstappen3Offerandeplaats weggetjeVandaag vanaf Rumah Semanggi eens de andere kant de rijstvelden ingelopen.
Smalle aarden walletjes, hink-stap-sprong over stenen dammetjes, prachtige rijstveld- vergezichten, boeren met blote, heel breed geaarde voeten, offerandeplaats.

En dan verbreedt het pad zich tot een verharde weg en… jawel hoor: bouwplaatsen van locals die hun grond hebben ver-leased voor € 10.000 p/j aan buitenlanders en aan projectontwikkelaars. Hotels groeien sneller dan de rijst.

De rijst maakt plaats voor bouw. Hard werkende locals sjouwen zich een breuk aan bouwmaterialen voor villa’s en hotels. Tengere vrouwen zeulen met zandzakken van 50 kilo op hun hoofd.
Voetstappen3 locals bouwvakkers en bananenTerwijl in Nederland een zak bouwzand of cement van de Arbo al heel lang niet meer dan 30 kilo wegen i.v.m. overbelaste ruggen en blessures…
Verderop een authentiek dorp. Ahh, ze bestaan nog

Moe-ontgifting
Wat kan een mens een enorme hoeveelheid vermoeidheid in zich hebben opgestapeld. Bij vlagen ervaar ik absolute slapte met benen van rubber, een brein als gelatinepudding en een innerlijke bibber.
Vermoeidheid, opgeslagen in mijn lijf in tijden dat ik er geen plek voor dacht te kunnen vinden. Hoe ei-ig om daar overheen te kijken terwijl ik aan den lijve hetzelfde proces ken met onbewust in me opgeslagen pijn en verdriet. Alles wat ik niet erken, wordt opgeslagen in mijn lijf, net zolang tot er geen ruimte meer over is en het zich manifesteert op enigerlei wijze.
Of… wanneer ik me overgeef en het de ruimte van niets-doen biedt.

Een sleutel onderweg
Verbinding in zijn algemeen, lijkt op het eerste gezicht te veronderstellen dat er iets buiten is, iets waarmee ik contact aanga d.m.v. een of andere uitwisseling. Relaties dus. Overal en met iedereen waarmee een connectie mogelijk is die in de diepste en algemeenste zin stoelt op liefde. Het heeft me gezegend met bijzondere en diepgaande relaties en vriendschappen.
Tevens is me al heel lang kraakhelder dat in de grond daarvan, het wezenlijke verlangen ligt naar het leven van de verbinding met mijn diepste zelf. Het diepe wezenlijke, natuurlijke verlangen in de mens naar de kern van het leven in ons en om van daaruit met de omgeving in verbinding te zijn.
Een menselijk verlangen zo puur en groot, zo onbegrepen en zo gepijnigd verwrongen in maatschappelijke en culturele codes en oordelen. Desondanks een wezenlijk verlangen naar de authentieke binnen-verbinding, in samenhang met de buitenwereld.

Dat verlangen in mij is zo groot en toch zo gekoppeld aan het in verbinding zijn met de ander, dat ik de noden, behoeften, het verdriet, verlangen en de pijn van de ander steeds onbewust boven de mijne stelde. Mijn eigen lijden was ondergeschikt. Buiten ging voor binnen.
In tijden van aanhoudend lijden in mijn leefomgeving, verlies ik met die gerichtheid mijn innerlijke bodem.

Binnen-buiten
Niet als keuze dus, maar als natuurlijke ademhaling, in en uit en daar tussendoor is steeds een moment van stilte. Zo simpel dus. Maar… hoe doe je dat?
Ik ben in heftige omstandigheden daarin niet bekwaam. Er is dus nog een wereld te ontdekken. Júist als de ander in nood is en mij onbewust en onderhuids daarmee aanklampt en bevraagd of met projecties bestookt. Juist dan als tegelijkertijd aan de oppervlakte geen ‘inmenging’ getolereerd wordt omdat ieder natuurlijk zijn eigen stap op zijn eigen pad alleen op op zijn eigen moment kan doen.
Om me juist dan bewust te blijven dat de eerste relatie, die met mijzelf is. Dat dát de relatie is die ik vervolgens met de ander heb. Gewoon omdat ook relaties niets anders zijn dan spiegels: zo binnen, zo buiten.
Ik heb meebewogen, ruimte gemaakt en mijn Zelf ingehouden en ingeleverd.
Ik heb mijn verlangen om mijn wezenskern te leven in verbinding met alles en ieder moment, geprojecteerd op mijn verlangen op de verbinding met iedereen in ieder moment.
Aha!

In deze ontspannen aanvaarding, voel ik zoveel moeheid in me.
Alsof mijn Zelf uitademt met:
Zo moe onder de afgepelde lagen.
Zo moe van het aanpassen, het meebewegen, begrijpen
Zo moe om niet de relatie met mijzelf voorop te stellen
Zo moe nu ik eindelijk moe mag zijn
Mijn-Zelf is moe, zo moe.
En ik fluister: Kom maar, ik zie je, kom maar naar buiten, leer mij, laten we samen gaan.

Hoe? Hoe dan?
Net zoals toen ooit mijn stem brak en mijn ziel niet meer kon zingen. Toen moest ik steeds opnieuw terug naar mijn grondtoon. Zachtjes, zonder te dwingen, steeds terug. Totdat daarvanuit, toon voor toon, vanzelf mijn stem zich omvattender uitbreidde.
Net als toen, nu steeds opnieuw naar binnen in mijn stilte, zonder doel, gewoon steeds terug. Totdat daarvanuit, stapje voor stapje, mijn diepste Zelf zich omvattend uitbreidt naar buiten.

Geen weldadiger vreugde dan een laag rondom het eigen innerlijk licht te zien oplossen.

Share
Boekenlegger op de permalink.

4 Comments

  1. Pjoei!
    Het komt mij voor dat het proces dat op gang is gebracht, door je besluit om 3 maanden in je eentje op Bali te gaan zitten, nu al – na 2½ week(!!!)Bali – zijn vruchten begint af te werpen. Enerzijds heb je zeeën van tijd, anderzijds vliegt diezelfde tijd. Het maakt mij alleen maar nieuwsgieriger!Dikke kus!

  2. Tja we zijn zo gewend geraakt om onszelf in relatie tot anderen te bekijken. Hoe zinvol of zinloos is dat? Het zou maar zo kunnen zijn dat het verlangen op zichzelf staat en daar zijn geen spiegels voor nodig. Kan ik, kan een mens zijn natuurlijke verlangen vormgeven puur vanuit eigenheid. Jezelf hierin verstaan ook in relaties tot anderen. Kan me zo voorstellen dat er dan meer ruimte komt voor ieder zijn verlangen. Ik de ruimte, jij de ruimte en in gezamenlijkheid (wij) de ruimte. Hoe dan ook lieve vriendin ik denk aan je en ben benieuwd naar alle volgende stappen van je prachtige reis in en naar de diepere lagen in jezelf.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.