Angst en liefde, macht en kracht

Alleen in mijn huisje tegen de jungle in de heilzame ruimte van mijn uit-communicatie -stilteweek,
dienden zich oude en nieuwe lagen aan om zich te verenigen.

Angst
Diepe lagen van angst overvallen me. Paniek, verdriet, onstuitbaar.
Angst voor confrontatie en verlies. Bang voor onbegrip en projecties in een strijd die niet de mijne is. Huiverige onzekerheid om rechtop te blijven in wat voor mij Liefde is en in wat waarachtig mijn waarheid en mijn grenzen zijn. Om daarin trouw te zijn en me vrij te bewegen in de heftige omstandigheden van het dagelijks leven. Bang de aansluiting met de anderen te verliezen.
Angst, onvermogen, paniek, verdriet, overstromend.

Het was al lange tijd duidelijk dat mijn neiging om in patronen rondom me mee te bewegen tot ver voorbij mijzelf, ondergravend en funest voor mij is en aan de ander niets wezenlijks bijdraagt. Tevens komt er onontkoombaar steeds meer van mijn Wezen aan het Licht.
Hoe kan ik mijn Ware Zelf leven in verbinding met wat er is? Kan ik daarin bewegen, vrij bewegen? Hoe is of hoe maak ik daar ruimte voor? Kan dat wel? Hoe?

Rationele of antwoorden vanuit breder perspectief en inzicht leven in me, maar ze helpen niet meer. Ik ben waar ik ben en dat is midden in de angst die ik voel. Midden in de stroom van zoveel eerder ingeslikte tranen.
Gedachten, vragen, angsten, ze spelen krijgertje in mijn hoofd.

Overgave
Okay, ja, er leeft angst in mij. Ik zie het in de ogen, geef me over en laat het door me heen gaan. Mijn angst is er, ik vecht er niet tegen, het is en ik neem waar. Mijn zelf geschapen benauwenis van roestige, half begraven boeien van angst.
Met die waarneming is niet de angst verdwenen, maar ze komt in een ademend perspectief. Ik kijk en ervaar.
En dan herinner ik me weer wat ik heel goed weet: Angst vraagt slechts om erkenning met bewustzijn. Net als verdriet en pijn.

Doorknippen zuigende verbindingen
Zuigende, donkere banden als koorden tussen mij en anderen tonen zich in meditatie tezamen met de noodzaak deze door te knippen.
Doorknippen, echt? Ja! Bang dat ik dan alles, ook de liefde doorknip. En toch… zo is het wat gedaan dient te worden.
Dan is er een rood gouden kussen geweven van liefde met daarop een gouden schaar gesmeed van liefde die wordt gehanteerd door de hand van liefde.
Een dikke zwarte, rubberachtige verbindingskabel geladen met negatieve emoties op thymus hoogte. Ik ben bang. Maar okay.
De gouden schaar gaat verrassend soepel door de dikke kabel. Ach ja, natuurlijk, het is een schaar van liefde. Die beschadigt niets, maar gaat als een warm mes door zachte boter.
Aandacht voor hoe het negatief geladen kabelkoord vervolgens naar de ander en naar mij toe verschrompelt, oplost en in stof uiteenvalt. Aandacht voor hoe het als een navelstreng afsterft en een plekje in de kleur van een moedervlek achterlaat op mijn thymus en op die van de ander. Als een merkplek om te herinneren. Als een stempel op een rapport voor behaalde toetst.
En dan is er slechts goud, vloeibaar goud. Als de donkere, negatief geladen, zuigende verbindingen worden doorgeknipt en losgemaakt, blijft alleen over wat Liefde is. Goud.
En ja natuurlijk, nu snap ik dat met de gouden schaar de gouden banden van liefde niet doorgeknipt kunnen worden. Die band is goud, de schaar van liefde is goud. Hetzelfde materiaal, goud kan goud niet doorknippen. Liefde kan liefde niet afsnijden.
Liefde in geweven en gesmeed goud, gehanteerd door gouden energie van Liefde.
Liefde is het instrument.

Dan verschijnt een gouden sabel gehanteerd door liefde. Zij gaat rond mij, bevrijdt mij van allerlei verbindingen met de wereld die zuigend, manipulatief en donker zijn. Bevrijdt mij van alles wat niet zuiver, schoon, niet liefde is. Van voor, over me heen naar achter me. Van rechts naar links, van links naar rechts. Dan als rondom een ei, van onder me, achter me langs naar voren. Van links naar rechts.
Ik ben vrij. Goud blijft over. Dan is alleen nog liefde.

Levens-Liefdes-Krachtstroom
In een volgende meditatie kijk ik opnieuw naar het dikke, zwarte rubberachtige kabelkoord op thymushoogte. Er toont zich nu nog slechts een vage energetische afdruk. Als een herinnering.
Opnieuw de gouden schaar, gesmeed van liefde, gehanteerd door liefde. Zij gaat als een zuchtje door de eens zware kabel.
Opnieuw veel aandacht voor het als een navelstreng verschrompelende koord, naar de ander en naar mij, eindigend als een soort merkteken, als een geboortevlek.

Barnsteen NamasteVervolgens voel ik iets trekken op tan-tien-hoogte, c.q. pranapunt. Het energiecentrum net onder mijn navel. Ja, ook daar een donker koord tussen mij en de ander. Gaat over levensenergie. De gouden schaar gaat soepel door de buitenlaag van dit koord en stuit dan op iets pezigs, iets van meer structuur. Het is helder dat enige wilskracht, moeten of dwingen schadelijk zou zijn.
De schaar gaat rond, zoals bij het afpellen van een elektriciteitsdraad. Die buitenlaag lost verkruimelend op en wat overblijft in de kern van die kabel is goud!
Het is het levende, vibrerende koord van levensenergie dat Liefde Is, waarmee we verbonden zijn.
De Levens-Liefdes-Kracht-Stroom die Leven Is.

Ik ben Liefde, ik kan niet anders zijn dan Liefde.
Ik ben Liefde. Niet roze, niet wit, maar goud.

 

 

Weggegeven levensenergie
Het thema “levenskracht weggeven” dient zich aan in een volgende meditatie, alleen in mijn junglehuisje.
Okay, levenskracht geven, zo natuurlijk, zo vanzelfsprekend en ongemerkt. Maar wanneer is er sprake van weggeven? Wanneer en hoe gebeurt dat zonder innerlijke leegloop en schade? Wanneer blijft mijn eigen levenskracht in tact en vol?
Ik ervaar opnieuw mijn tan-tien, net onder mijn navel.
Ik voel en zie de levensstroom van het hart van de Aarde naar het hart van de Kosmos en v.v. Deze levensstroom toont zich nu als goud door het centrum van mijn hele lijf. Dit is de natuurlijke levenskrachtstroom.
Er is uitstraling van die levensstroom vanuit mijn tan-tien, volkomen natuurlijk en vanzelf. Dit is de aard van de levensstroom. Mijn tan-tien is als een navel van die levensstroom die vanzelf op natuurlijke wijze uitstraalt.
Ik ervaar vrede, liefde, volheid.
Een beeld van mijn kinderen verschijnt toen ze klein waren. In mij is alleen liefde en vreugde. Daarin stroomt mijn levenskracht vanuit mijn tan-tien als natuurlijke uitstraling naar hen. Geen bedoeling, geen belang, het is gewoon de natuurlijke stroom en uitstraling van de Levens-Liefdes-Kracht-Stroom. Het kost niets van mijn eigen levenskracht.

Leegloop
Ik realiseer me dat als er enig ander doel of belang is om die levenskrachtstroom in te zetten, dat er dan leegloop is.
Als het inzetten van deze natuurlijke kracht gebeurt vanuit onderliggende angst, belang, bedoeling, plicht, schuld, verplichting, dan wordt de levensstroom vertroebeld, dan vindt uiteindelijk afsnijding van de Bron van de eigenlijke levenskracht plaats en ontstaat leegloop, uitputting, stress enz.
Volheid
In vreugde, belangeloze liefde, natuurlijkheid, puurheid, straalt de levenskracht moeiteloos uit, zoals
een bloem in het licht vanzelf groter wordt en groeit en bloeit, zich voedend met het Leven.
Liefde
Dit geldt t.a.v. alles. Levenskracht, vrij stromend en zichzelf voedend als er van binnen vreugde, liefde is voor wat je doet en waarmee je in verbinding bent. Werk, hobby, klus, elke activiteit, contact en relatie en meer.
Liefde is daarin niet lief zijn of doen, maar Liefde als zijnde goud. Liefde als de Bron, de innerlijke staat die vanzelf straalt en gloeit. Dat is een innerlijk iets, het heeft niets met de ander of je activiteit te maken. Deze Liefde is de vanzelfsprekende levenskracht. Zij voedt zichzelf daar waar zij stroomt.
Als zij ingezet en gebruikt wordt om iets te bereiken of te bewerkstelligen, dan wordt de Liefdeskracht gemanipuleerd en afgesneden van de Gouden-Liefde-Levens-Kracht Zelf. Dan wordt ook de eigen levenskracht geblokkeerd of afgesneden. Dan moet de ander (relaties, gemeenschappen), of het andere (activiteiten, werk, bezit) je een schijnbare vorm van levenskracht geven. Dan heb je je afhankelijk gemaakt van ‘buiten’. Eisend, dwingend, wrokkig, boos, controlerend, depressief, gestrestst, opgebrand (burn-out), bodemloos, wanhopig, manipulatief of iets van dien aard.
En hetgeen je van buiten krijgt is uiteindelijk onbevredigend als zijnde niet wezenlijk vervullend want de levenskracht, jouw levenskracht is in jezelf. Nergens, nergens anders.

Mijn levenskracht
Mijn levenskracht was uit me weg gestroomd. Mijn bodem als stof in de wind.
Ik neig nog steeds naar verantwoording nemen voor de emoties en het welzijn van de ander. Angst is daarin in mij een factor. Angst voor het langdurig uithouden van de energie die ik inadem van die emoties en het innerlijk lijden van de ander.
Maar er is geen enkele andere verantwoording dan de verantwoording voor de verbinding met de eigen innerlijke Gouden-Liefdes-Krachtstroom.
Mijn angst om dat te leven dien ik volledig te (onder-)kennen.

De stem van angst en de stem van liefde
De stem van angst spreekt altijd over een ander moment dan Nu. Angst spreekt in termen van: als, dan, want, toen, ooit, dus. Altijd buiten het Nu.

Liefde spreekt slechts in het Nu. Zoals b.v. “ik hou van…”, “ik heb lief”.
O ja? En wat dan met “Ik zal altijd van je houden?”
Dat is angst die door liefde heen klinkt en haar kleiner maakt. Angst om te verliezen, dus afhankelijkheid kiest. Liefde zelf spreekt slechts in de tegenwoordige tijd. Liefde is Nu.

Afhankelijkheid in elke vorm als een werkwijze van de angst
In gehechtheid speelt afhankelijkheid. Afhankelijkheid van de ander, contacten, TV, computers, drugs, buitensporig koopgedrag, meer dan nodig materieel bezit, enz., het zijn allemaal afleidingen om achteraan te hollen. Afleidingen om niet bínnen maar buíten het eigen zelf te zoeken naar bevrediging en vervuling. Op die manier wordt ongeluk in elke vorm ´de schuld´ van buiten en sta je aan de zijlijn van het leven als onmachtig, veelal boos slachtoffer.
En dat allemaal uit angst om je eigen schaduw én je eigen grootsheid onder ogen te zien. Angst om verantwoording te nemen voor je eigen staat van zijn, je emoties en gevoel, je overtuigingen en je al dan niet welbevinden. Angst en vermeende onmacht om verantwoording te nemen voor je ‘state of mind’, voor je bewustzijn en je leven.
Angst om jeZelf volledig lief te hebben.
Ik heb me afhankelijk gemaakt van het welzijn van mijn dierbaren. Betrokkenheid, compassie en medeleven is Liefde. Afhankelijkheid is angst.

Macht
Ja, het is mijn patroon om me overmatig verantwoordelijk te voelen voor het welzijn van de ander. Daarmee maak ik me afhankelijk van het welzijn van de ander en daarmee geef ik mijn levenskracht weg.
Overmatige verantwoording naar buiten, wijst op onvoldoende verantwoording naar binnen. M.a.w. mijn overmatige verantwoording voor alles en ieder, wijst erop dat ik dus onvoldoende verantwoording neem voor mijzelf en mijn welbevinden.

Macht, angst en verantwoording over of voor de ander, is een illusie. Er is geen macht over dat wat ‘buiten’ het zelf is.
Waar dit speelt is het een verwarrend, 2 dimensionaal kartonnenbordspel van uitleven en uitgeleverd zijn aan de ander, voortkomend uit het wezenlijke verlangen naar de eigen, authentieke macht.
Er is geen macht over iets of iemand, er is slechts authentieke macht, zijnde de Macht van de Levenskracht in jezelf.
Macht over de ander nastreven, is de reflectie van het wezenlijke verlangen naar de eigen, innerlijke authentieke Macht van de Levenskracht in jezelf.
Angst voor de ander of het andere, is de reflectie van de angst voor de kracht en macht van de Levenskracht in jezelf.
Zo ook met verantwoording. Er is geen verantwoording voor de ander. Ieder is slechts verantwoordelijk voor de bewuste verbinding met en doorstroming van de eigen zuivere levenskracht.
Daarbij is Liefde het voertuig.

FB_IMG_1428911090503Dit is een wonderlijke realisatie die ik als Waar ervaar en die in me verder mag indalen, opdat de realisatie in het dagelijks leven helder mag worden “Ik ben en kan niet verantwoordelijk zijn voor de vrije levenskracht in de ander`.

 

 

 

 

 

Stilte is de ruimte waarin Liefde Is

Angst vraagt slechts om erkenning met bewustzijn,11050864_10204329006692299_499165459104499614_n
waarna Liefde de angst doorstroomt.

Verantwoording betreft alleen de eigen levensenergie
die voortkomt uit de aarde-kosmos-levenskracht
en goud uitstraalt door haar energetische, fysieke navel

Macht is zuiver de eigen Levenskracht in het eigen leven.

Liefde is het voertuig.

Met dank voor de foto´s aan Emile Snellen van Vollenhoven

 

Tirta Empul – The holy spring water Temple in de bergen. Alleen het paleis van voormalig President Soekarno staat nog hoger en kijkt neer op de Vishnu tempel van de Goden.

Vishnu is binnen het Hindoeïsme het onderhoudende, zorgzame of beschermende aspect van God in de schepping, het Goddelijke aspect God dat alle dingen in het universum doordringt en onderhoudt.
Het scheppende of creatieve deel van God wordt verbeeld door Brahma en het transformerende of vernietigende aspect door Shiva.
Vishu wordt gezien als de oergodheid, waaruit de hele schepping en alle andere goden voortgekomen zijn

11150861_10204328994211987_643048817616660719_n

Mensen wassen zich schoon van hun ´zonden´

11133790_10204328995772026_2547032252549412640_n

Veel mensen met een verlangen naar ‘rein’ zijn

 

Vissen in de Vishnu-tempel

Vissen in de Vishnu-tempel

Een Hindoestaanse hogepriester in de Vishnu-tempel

Een Hindoestaanse hogepriester in de Vishnu-tempel

Temple Gunung Kawi in Tampak Siring

Temple Gunung Kawi in Tampak Siring

Men zegt dat hier vanaf 700 N.C. een Boeddhistische tempel was.
Ik ervaar iets veel ouders dat associaties oproept met een volk als de Azteken en met geweld en bloedoffers.

Temple Gunung Kawi in Tampak Siring

Temple Gunung Kawi in Tampak Siring

 

Rijstvelden in de bergen bij de Temple Gunung Kawi in Tampak Siring

Rijstvelden in de bergen bij de Temple Gunung Kawi in Tampak Siring

Love you all

 

Share
Boekenlegger op de permalink.

3 Comments

  1. Dank v gebruik van mijn fotos en de priester is een hindu priester. Hindustaans zijn hindu mensen met voorouders uit uit india en geboren in suriname. De priester op de foto is bij de geboorte al voorbestemd om priester te worden en komt uit de hoogste kaste. Bhramaan .
    ieve groeten emile

  2. mooi YOlinda, mooi geschreven. Puur gedurfd en zo waar. Je eigen innerlijke kracht. Leven vanuit je eigen kracht en verantwoordelijkheid. Dat is wat ik juist wel doe, maar waar ik de verbinding zoek ga ik over in het eenheidsdenken. Voelen wat is van mij, wat van de ander, waar komt er een synthese. Is dat waar het leven om mag draaien? Ik voel me rijk met mijn ervaringen. Leven vanuit het Nu, durven los te laten. Telkens weer, hoe angstig het ook lijkt om het werkritme kwijt te raken, zo ontstond nu ook bijna 2 jaar geleden ruimte om een geheel nieuwe weg in te gaan. Hoe rijk ben je dan al? Wel moest ik lichamelijke pijn doorstaan. Kijken wat ik teveel door wilskracht op mijn schouder had genomen. Teveel in de mannelijke kracht. Een botje wat uitgroeide, was hiervan symbolisch getuige. Nu nog steeds voel ik veel vragen die gaan over het invullen van dat nieuwe leven. Leven, na je vijftigste, het deel waarin ik voor de zoveelste keer vanuit het loslaten een nieuw pad kies. Maar de herkenning dat je vanuit jezelf ook zoveel kracht kan beleven. De vertaling naar de buitenwereld is die wel of niet belangrijk? Je kan niet zonder een sociale verhouding tot de wereld toch? warme groet, Irma

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.