TROUW


Weten en begrijpen is natuurlijk nog iets anders dan het leven en beleven.
Tuurlijk, ieder ziet vanuit eigen perspectief. Vanaf een berg neem je de wereld anders waar dan vanuit een glooiend dal. Allemaal mooie, andere gezichtspunten en invalshoeken. Tótdat een zo’n waarneming vanuit een mogelijk perspectief, als absolute waarheid wordt aangenomen en verkondigd.
Ik, jij, ieder wordt gezien en ervaren van uit het perspectief van de ander en v.v. Soms voelt dat als een kooi die over me heen wordt geplaatst die me niet past.
Het is wonderlijk vervreemdend om volledig te ervaren dat wat ik ben, zeg, doe, leef, in dat moment daadwerkelijk uiteindelijk alleen voor mijzelf uitmaakt. De ander ziet en interpreteert ook mij enkel en alleen vanuit diens standpunt, vanuit diens perspectief. Het komt me voor dat je dan, hoe dan ook, voor de ander in een soort vervormende interpretatie-mist loopt. Die door die ander helaas veelal als absolute waarheid wordt aangenomen.
Om dat volledig te ervaren, is een vreemde ge-waar-wording.
Daar wordt ik heel stil van, en af en toe ook een beetje onhandig en verdrietig.

Dan blijft er enkel en alleen: Ben ik in ieder moment volledig trouw aan mijn Hoogste Waarheid? En daarin, de gouden weegschaal die laat zien of ik in een moment wel dan niet dien te spreken, te handelen of dien stil te zijn.

Niets te doen, te zeggen, alleen Zelf te Zijn. Trouw.

Share

Bevrijding door de angst heen. Over vorm en vormloos, dood en leven

Volledig in de vorm te zijn, zo volledig dat je alleen nog vorm bent. Met alles dat je bent. Zonder enig ander bewustzijn dan die vorm.
Dat voel ik als afgesneden en opgesloten. Het roept een oerangst in me op.
Toch is het ook wat ik ben. Ik ervaar dat ik dit ben.

 

Anderzijds is er volledig vormloos zijn. Als een stofje aan de rand van het universum. Zonder richting en doel, ongedifferentieerd. Vormloos zonder enige identiteit.
Dat voel ik als niets te zijn. Zijn, zonder referentiekader. Alles ís. Ook ik. En tegelijk ben ik niets en niemand. Dat roept existentiële angst in me op.
Toch ervaar ik dat dit zijn, ook is wat ik ben.
Vormloos Al, dat afdaalt in de stof. Bewustzijn dat ‘sterft’ in de stof. En in dat sterven als het ware door de stof heen zakt, in het vormloze, onbenoembare. En de stof tot leven bracht.

 

En dan…. het onderscheid valt weg.
Vorm en vormloosheid is één.
Sterven en leven is één.
De adem van de schepping, in en uit, één. Waar het leven is in de dood. Waar het Al is in het niets, in iedere vorm.

 

Daarvoor daal ik af in de stof, om voorbij de ‘dood’ het Al te ervaren – Waarin de stof wordt begeestigd.
Daarvoor los ik op in vormloosheid, om vanuit de stof en de vorm het Al te ervaren – Waarin het Al vorm krijgt.
Één.
Share

Vereniging van Liefde en Bewustzijn

11204431_10204188549655065_656365981241651620_nRe-United

Na 2 maanden weer samen.

Op eindeloze rijstterrassen…,

 

 

 

 

 

berg…fietsend vanaf de voor de Balinesen heilige berg Agung en de vulkaan Butur,
“You visit lake Batur once. The next time you’re coming home”

langs rijstvelden, dorpjes, via een pauze bij een familie in een authentiek Balihouse, downhill, kleine stukjes klimmen en ofroad…

een ontroerende zegen om de herstelde kracht van mijn lichaam te ervaren.

 

 

 

 

terras…de schoonheid van Gaia-Oasis in Tejakula beleven we nu samen…,

 

 

over een steil pad met losse rotsen van de top van de berg Abasan naar het strand van Pantai in Tejekula….,

 

 

 

 

beeld…door dorpjes….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

dorp…rustend bij de lokale bevolking
waar een sprietdunne Nenek (Oma) mij wenkt en naar mijn borsten wijst. “Payudara besar!” Ja, inderdaad grote borsten. “Banyak anak-anak?” Nee niet door het baren van veel kinderen.
Heerlijke open onbevangenheid.

En dat alles te voet. Het is bijzonder om na 43 jaar huwelijk te ontdekken hoe wij beiden genieten van eindeloze wandelingen door deze oorspronkelijkheid. Steeds opnieuw zijn we geraakt door de natuurlijkheid van de mensen in relatie met de natuur, het land, met elkaar en met hun goden. Niks ingewikkelds, gewoon één in en met alles.

 

 

 

Inspiratie
In de lucht, de atmosfeer, de stilte en het land, ademt de inspiratie. Je hoeft alleen maar te luisteren naar wat die fluistert. Met ontspannen benieuwdheid wandelt de levende vraag met ons mee ‘waar word jij blij van?’
Een rijke bron om in uit te wisselen: Wanneer voel je je vrij? Wat is jouw passie? Waarin kom je tot leven? Waar droom je van? Hoe wil je leven? Wat ervaar je als de bedoeling van je leven? Wanneer spreekt je hoofd en wanneer je hart?

Voetstappen-boek
Van diverse kanten is mij geregeld gezegd ‘je zou een boek moeten schrijven’.
Dat resoneert op mijn wens om met mijn levenservaringen bij te dragen aan mensen die zich daarin herkennen. Zodra ik daar in het verleden echter aan begon, vervloog in die opdracht aan mijzelf de vrije speelsheid waarin het woord zichzelf schrijft. Met het idee naar een mogelijk publiek te schrijven werd het serieus en zwaar, zowel voor mij om te schrijven als voor de ander om te lezen.
Terwijl het schrijven dat ik vanaf mijn jeugd doe, niets anders is dan een uitdrukkingsvorm van de ontdekkingsreis door mijn leven. Vrij, open en benieuwd. Midden in het volle leven schrijf ik over mijn verlangen, pijn, en ziekte. Over ontroering, vreugde, wanhoop en mijn vragen aan de Hoogste. Steeds opnieuw verwonderd over hoe stap voor stap in het leven zelf de antwoorden klinken die me naar een nieuw punt van inzicht en bevrijding leiden. Vanuit mijn ‘droomachterhoofd’ schrijvend, ordent en verheldert daarin zich mijn bewustzijn. Maar een boek schrijven…

Met het schrijven van deze ‘voetstappen’ en de reacties daarop, dient zich nu in mij ineens een mogelijke vorm aan waar ik blij van word. Deze voetstappen vertellen over mijn leven in deze heftige tijd en waar ze me toe leidden. Een boek kan hieruit ontstaan met de ‘voetstappen’ als leidraad voor de verschillende hoofdstukken. Daarop aansluitend kan ik dan ingaan op de onderliggende lagen en mijn visie. Zou zomaar kunnen.
Dus wederom: Ik – in dit geval mijn leven- is het begin. Zo simpel.

Soulrelease in Gaia-Oasis
Volgend jaar ga ik in de Oase van Gaia op 1 mei 10 dagen een groep geven ‘Soulrelease for awakening in your True Self’. Met klank, Zen, beweging en empowerment in deze oase van Gaia op Bali. Daarbij zullen er activiteiten zijn die bij het thema passen, zoals ceremonies bij de lokale bevolking, reiniging en heling in tempels en hot springs, klank bij krachtplekken in de natuur, wandelen, ruimte en stilte.
De contacten zijn gelegd, de ruimte gereserveerd en de mogelijkheden glimlachen breed.
Interesse? Let me know.

Gaia-Oasis Mountain resort Abasan.
Ook hier zou ik zeggen ‘You visit Gaia-Oasis once. The next time you’re coming home’.

Leven op Bali
Ik kreeg een reactie op mijn verwondering over mijn vermogen tot zoveel fysieke activiteiten hier “Daar waar je je echt Thuis bent, ben je het meest energiek…”
En zo is het, de tijd is rijp, het is mogelijk. We gaan ieder jaar drie maanden op Bali leven!

Angst op de drempel
En dan kruipt in deze laatste week in Bali, het dagelijks leven met haar uitdagingen mijn systeem binnen. Bekende angsten en doorleefde inzichten wisselen elkaar af als golven van oceanen. De stem van angst fluistert als, hoe, dan, want…, wat te doen, hoe te handelen, vrij te blijven…
In antwoord klinkt in mij:

Yol bij Eywa boom gr form

IK
Ik ben van mij.
Ik ben met mij.
Ik ben mijn begin.
Ik ben mij.
Ik ben een andere jij.
Jij bent mij.
Ik ben wij.
We zijn allen wij
Vrij
Om samen één te Zijn

 

Universele liefde – universeel bewustzijn
Autonomiteit – Eenheid ; Zuiging – vrijheid
Het is wonderlijk, in mijn eigen lijden ervaar ik slechts aanwijzingen van het Leven. Daaraan vertrouw ik me toe. In pijn of angst, adem ik bewust met erkenning en aanvaarding van wat er is. En zonder een door mij bepaald of gewenst doel, opent zich daarin steeds een onbekende deur.
Maar mijn autonomiteit en de Eenheid, lijken met elkaar in tegenbeweging te zijn in het lijden dat ik in mijn dierbaren zie en ervarend in mijn hele systeem meevoel.
Natuurlijk, ieder gaat zijn eigen pad in eigen ritme vanuit de eigen zielsagenda. Ik kan meewandelen, soms een over het hoofd gezien ‘ANWB-levens-wijzingsbord’ op dat pad noemen, maar ik kan diegene niet duwen of voortdragen. I know, maar…

Vraag in meditatie
Hoe kan ik de worsteling, de pijn en het lijden van de ander verdragen daar waar ik de nood niet kan ledigen? Hoe kan ik uit die zuiging blijven maar de ander zijn eigen tijd en ruimte laten, daar waar ik tegelijkertijd diens lijden volledig voel en zie?

Dan toont zich mijn hart. Rijk en vol én ontoereikend om het lijden te ledigen. Uit mijn hart richt zich nu een heldere straal naar wat ik noem mijn ‘kristallen hart’ in het centrum van mijn hoofd, midden achter mijn derde oog van het heldere zien.
De energie vanuit mijn liefdeshart stroomt steeds krachtiger naar dit centrum in mijn hoofd ergens rond en in mijn pijnappelklier. De levende, omvattende liefdesenergie brengt warmte en kleuren in mijn kristallen hart dat zich daarop als een geometrisch web oneindig uitbreidt.
Ik voel dat er een nieuwe uitlijning en een vereniging plaatsvindt tussen de universele liefde van mijn hart en het universeel bewustzijn in het centrum van mijn hoofd. Elkaar voedend, verrijkend en uitbreidend.
Ik adem uit en voel diepe ontroering. Daarin hoor ik opnieuw wat me eerder al helder was maar wat ik in relaties nog niet werkelijk kon toepassen “Er is niets te helen, alleen een baken van licht te zijn.”
Het zoemt door mijn hele lijf om de e.o.a. reden in het Engels
“There’s nothing to heal, just be a Beacon of Light.”

Just Be a Beacon of Light
Ja ik versta het, voel het, ik weet het, maar ik lijk iets te missen om dat wetend ervaren toe te kunnen passen.
In de volgende meditatie richt ik me op het Universele Bewustzijn, en op de relatie Universele Liefde ∞Universeel Bewustzijn in mij. Wat betekent het Universele Bewustzijn in dit verband?

Deel van het geheel
Daarop toont zich Universeel Bewustzijn als een complex patroon. Helder, kristallijnig, koel, wit. Het wit waarin alle kleuren zijn. De lichtkracht van het bewustzijn.
Vervolgens toont de Universele Liefde zich als warm, kleurrijk, in een concentratie van vrije dansende beweging.
Ik ervaar, voel en zie hoe mijn persoonlijk bewustzijn deel is van het collectieve bewustzijn, dat op zijn beurt deel is van het universele bewustzijn. Net zoals mijn persoonlijke hart deel is van het collectieve hart dat deel is van het universele liefdeshart.

Onderscheid
Persoonlijke bewustzijn Persoonlijke liefde
. wil weten/hebben . wil bezitten / vasthouden
. het mentale ‘ik’, persoonlijkheid, . het emotie-, c.q. astrale ‘ik’
. persoonlijke fysieke overlevingsdrang . persoonlijke emotionele overlevingsdrang

Collectief bewustzijn en collectieve liefde laten zich net als universeel bewustzijn en universele liefde, minder makkelijk beschrijven. Dat geeft m.i. aan dat dezen minder wakker in ons bewust zijn en het geeft het punt aan waar we momenteel in onze menselijke evolutie staan.
Dat zegt uiteraard niets over de op ons inwerkende krachten vanuit het collectieve en universele. Noch over de ongekende potentie hiervan bij bewustwording.

Evenwicht tussen hart en bewustzijn
De relatie tussen en de evolutie van bewustzijn en liefde toont zich als:
Fysiek bewustzijn→ emotioneel bewustzijn→ mentaal bewustzijn → spiritueel bewustzijn → collectief bewustzijn→ het omvattende en oneindige Universele Bewustzijn.
Fysiek hart → emotioneel hart → voelend wetend hart → spiritueel hart → collectief hart → het omvattende, oneindige Universele Hart.

In elke fase streven de frequentie van het bewustzijnshart en die van het liefdeshart naar coherentie (afstemmende overeenstemming met elkaar). Dan is er namelijk een evenwichtige verhouding en ‘gezonde’ uitwisseling tussen beiden die het welzijn en groei/evolutie bevordert.
Daar waar hoofd en hart elkaar weerstreven bestaat een innerlijk conflict dat verstorend en uiteindelijk ziekmakende gevolgen heeft.

Daar waar het persoonlijke streven –naar zijn geaardheid- gericht is op willen weten, hebben en vasthouden, zal men willen houden wat men heeft ook als men daar niet gelukkig in is. Natuurlijke groei en evolutie wordt dan als verlies ervaren en roept weerstand op.
Maar ook een boom laat van nature het oude blad en de oude vorm los, om nieuwe loten te groeien. Alles wat leeft groeit per definitie, of het gaat dood.

Wat zegt dit over mijn vraag in mijn dagelijks leven
Op dit moment in mijn leven vraagt de natuurlijke uitbreiding van mijn bewustzijn, een nieuw soort uitbreiding van mijn hart. Niet door nog meer uit te stromen en ontoereikend leeg te vloeien in al wat er om mij heen is, maar door uitbreiding middels een nieuwe uitlijning van mijn hart en mijn evoluerend bewustzijn. Oftewel, niet nog verder horizontaal reikend, maar verticaal in mij.
Mijn hart is altijd mijn vertrouwde leidraad en wijze gids geweest en vraagt nu iets nieuws van mij.
Mijn weerstand toont zich met het gezicht van angst voor verlies van de dierbaren, maar is wezenlijk de angst voor verlies van het mij bekende pad van het hart zoals ik het ken.

De vraag ‘hoe kan ik het lijden van de ander uithouden daar waar ik niet helpen kan’ leidt me dus naar mijn lijden aan de discrepantie tussen mijn liefdeshart en mijn zich uitbreidende bewustzijn

De realisatie wordt nu helder:
. Mijn universele hart kan zich pas wezenlijk vrij bewegen en ‘Al –dat-ik-Ben’ leven, in vereniging met mijn universele bewustzijn.

. Mijn universele bewustzijn krijgt pas handen en voeten van vlees en bloed in dit leven, in vereniging met mijn universele hart.

. Mijn hart en al haar liefde is vrij in mijn universele bewustzijn.
. Mijn universele bewustzijn komt tot leven in mijn universele liefde.

Het universele bewustzijn bevrijdt mijn universele hart en vice versa, om Eenheid te leven op dit speelveld van het leven in stof en in geest.

Lief hart, ik heb je lief en ik vertrouw je toe aan het universele bewustzijn waarin Alles Is.

 

Shri YantraDe Shri Yantra brengt dit alles voor mij het meest helder sprekend in beeld.

Universeel Bewustzijn, en Universele Liefde,
omvattend en oneindig uitdijend als het universum zelf
op de adem van de Ene.

 

 

 

 

 

Verschillende wegen
Vanuit mijn geaardheid is dit mijn natuurlijke weg, mijn hart leidt me naar uitbreidend bewustzijn.
Een andere geaardheid kan m.i. de bewegende weg volgen van bewustzijn naar een uitbreidend hart.
Op welke weg dan ook, het is essentieel dat hart en bewustzijn evenredig, gelijkwaardig met elkaar samenwerken als één.

Op de drempel
Dankbaar sta ik op de drempel terug naar Holland om volledig Mij te Zijn

De vereniging van schijnbare tegenstellingen
Alles is tegelijkertijd, ineen.

Ik ben van mij

Vereniging van liefde en bewustzijn
naar nieuw groeiend leven

Helder hart en warm bewustzijn
De warmte van mijn hart brengt mijn bewustzijn tot leven.
Het licht van helder bewustzijn bevrijdt mijn hart.

Baken van Licht
Niets te doen of te helen
dan te zijn in en te handelen
vanuit de Levens-Liefde-Kracht-Stroom.
Zie ook voetstappen ‘Angst en Liefde, macht en kracht’ .

Ik zie uit naar nieuwe ontmoetingen
met het leven en elkaar.

See you, love you

11017514_10204205392596128_7758925182058166638_nNgurah, de kunstenaar, meesterkok, tolk en zoon van de native healer
met zijn (nu ons) schilderij van Saraswati.

Hindu Goddess Saraswati: Goddess of Wisdom
“Saraswati the goddess of knowledge, who is praised by the wise, who is the wife of the creator, may she reside on the tip of my tongue.”

.
Saraswati, goddess of knowledge and the arts, embodies the wisdom of Devi. She is the river of consciousness that enlivens creation; she is the dawn-goddess whose rays dispel the darkness of ignorance. Without her there is only chaos and confusion. To realize her one must go beyond the pleasures of the senses and rejoice in the serenity of the spirit.

Share

Volgende fase

Als alles er mag zijn,
Is alles tegelijkertijd,
Ineen.

Klaar voor de volgende fase
‘Het is hier fantastisch’ zou een tv-programma blèren en dat ís ook zo. Rumah Semanggi in Penestanan-Ubud is een plek van tropische, heilzame heerlijkheid om in ieder nieuw moment diep uit te ademen in de relaxte manier van leven.
Ik zocht en vond hier de veiligheid om te ontspannen en me te herenigen met mijzelf. In de koestering van stilte, natuur en warme contacten, stroomden gaandeweg de crisisspanning en instinctieve alertheid uit mijn systeem. De ruimte van niets moeten doen of weten, omarmde transformerend mijn wanhoop tot slechts liefde was .
De hardwerkende locals op het land zijn een inspirerende voorbeeld voor het leven bij de dag in glimlachende ontspannenheid. Bovendien is de temperatuur van dien aard, dat de mallemolen van mijn hersencellen vanzelf stil valt.

Inmiddels ben ik hier gegaan over alle paadjes, weggetjes en bochten. Over links en rechts en achterstevoren. Van binnen en van buiten. Tussen rijstvelden, over drukke wegen en off-road, ik heb berg op- en afwaarts van alles verkend en ontdekt in de gloeiende zon en in tropische hoosbuien. Ben gegaan door paden van angst en verlangen, lijden en vrede, aan de hand van overgave naar ruimte en veiligheid in mij.
PurposeIk heb bekende en onbekende vruchten gegeten van chaos en stilte, wanhoop en overgave, van verlangen en strijd, inzichten en verwondering tot na vertering slechts universele Liefde is.

 

.

Volledig herken ik daarin het pad van ‘the Wounded Healer’.

 

.

En ik buig mijn hoofd voor het Leven.

 

 

Voor nu ben ik op deze plek klaar met wat ik hier kwam doen. Het is tijd voor de volgende fase.
Daarin ben ik me bewust dat dat veel minder afhankelijk is van een plek op de aardbol dan van mij. Leven als God in Frankrijk kan ook in Knuddedijk, Bali of Eefde. Alhoewel sommige plekken en omstandigheden daar meer toe uitnodigen dan anderen, is het perspectief vanuit eigen innerlijk beginpunt daartoe bepalend.
Het Leven, waar dan ook, is in de vrije ruimte in mij voor mij, in ieder verwonderend nieuw moment.
En in die stille ruimte waarin de Stem van het Leven helder wordt, daarin kan alles ontstaan.
Vanuit de Stilte adem ik, in en uit, vol van wat tot vorm wil komen. Niets te voorzien of te forceren, alleen luisterend en volgend wat diep van binnen wakker wordt vanuit het Leven zelf.

Gaia-Oasis
kamer doucheNa een reis door prachtig groen en rustig berglandschap ben ik opnieuw geland, nu in Tejakula in de bergen bij het strand van noord-Bali.
Heel lang geleden is hier een helder lichtende meteoriet neergekomen. Teja betekent licht en Kula betekent mensen, zodat de bevolking hier ‘mensen van licht’ zijn.
Gaia-Oasis is een non-profit organisatie met het doel om bij te dragen aan het welzijn van de lokale bevolking en om de droom te realiseren die de stichtster van Gaia-Oasis in 1989 had ‘To contribute to a profound healing of the planet to awakening’.
Ik ben neergestreken in een prima guestroom met idyllische buitenbadkamer, een terras met daybed en overweldigend uitzicht over het regenwoud naar de oceaan.

Veelvuldig beleef ik hier in Gaia langdurige déja-vu’s. De overdekte badkamer in de openlucht met exotische bloemen, ik ken deze plek.
Evenals het oneindige moment waarin een medegast het verhaal vertelt van een jonge Nederlandse violiste met SLE. In dat langgerekte deja-vu wéét ik dit meisje en de werking die haar vioolklanken op haar ziekte hebben.

De tijd, oftewel de dimensies lopen blijkbaar in elkaar over.

Verwarring en realisatie
Middenin deze wonderschone natuur ligt dit prachtige ‘spiri-reservaat’. Heel apart. Heel én afgescheiden, verbonden én uit contact. Onder de zoete oppervlakte van oprechte idealen, kriebelen en zoemen codes en hiërarchieën als wormen in een appel.
Ik voel me verward en vervolgens onzeker. Tot ik me realiseer dat ik simpelweg een buitenkant ervaar waarachter iets anders schuilgaat. Niets meer dan dat, simpel en eenvoudig.
Ha fijn, het oordeel vervliegt en de lucht klaart op.
Alles is er, heel en apart.

Ik anker in me het verhelderende besef:
Als ik me verward en onzeker voel, komt dat vaak omdat ik om me heen onder de oppervlakte iets waarneem dat voor mij niet rijmt met de buitenkant. Ik hoef niets te doen om het in mijn rijmschema te laten passen, er is niets anders te doen dan het me te realiseren.

Alles is tegelijkertijd
In deze oase voel ik me op mijn plek én niet op mijn plek. Verbonden en apart. Omarmd en alleen. Alles is er tegelijkertijd.
Bovenal raakt de natuur me diep en ik voel daarin in mij een natuurlijke, vanzelfsprekende stroming van de rijkdom van liefde en schoonheid.
En steeds valt er in mij per moment iets op zijn plek. Vanbinnen en vanbuiten.
yogaruimte 2Men vraagt mij om een lied voor de zon te klink-zingen zodat het licht de regenbuien verdrijft. Het inzetten van klank met de intentie om iets –in dit geval zonneschijn- af te dwingen?…
Ik doe een visualisatie over ieders eigen innerlijke zon als warme lichtbron. De klank van de energie die daarin is. En dan draagt hun adem hun klank naar buiten. Aanvankelijk beschroomd en vervolgens steeds vrijer, voller en lichter. Dan de connectie met de voelbare zon aan de hemel achter de wolken. De klank wordt ruimer en de energie krachtiger. De zon, zij ís en schijnt altijd, binnen en buiten. De doorstroming van deze energie wordt versterkt met de klank. De waarneming is slechts een keuze van gerichtheid.
Er zijn verzoeken van mensen met wezenlijke vragen voor soundhealing-sessies. Heerlijk om te doen in de prachtige yogaruimte. Wens of klacht, adem, visualisatie, rust, klankscan, klankzang, drum, hun heartbeat, klank, integratie, bewustwording, heling.
Het is die ik ben.
En daarin is helderheid, kracht en liefde, zoveel liefde.

Vereniging van tegenstellingen
Een wonderbaarlijke wereld waarin alles is. Alles op hetzelfde moment.
Ik voel me happy én ik voel schrijnend mijn verlangen naar mijn geliefden;
Ik wens bij mijn kinderen te zijn én ik wens dat ze op zichzelf gaan wonen;
Ik ben een naar buiten gerichte, introverte expressionist;
Ik ben een wijze, rijpe vrouw (Ind.: Ibu) en ik ben een verwonderd, onwetend kind (Ind.: Anak)
Op het moment dat ik me toegeef dat ik er genoeg van heb en naar huis wil, welt de vrede op, me doorstromend met vreugde.
Terwijl ik me erken niet steeds in gezelschap te willen zijn, voel ik mijn Zelf en ben ik thuis zowel in gezelschap als alleen op mijzelf.

Ja, alles vraagt slechts erkenning met bewustzijn. Geen werk of heling, maar erkenning. Stop healing, be a beacon of Light om samen te vallen met wat er is, in Eenheid.
De sjamaan in me, erkent van nature alle zijden van donker en licht als één. Maar vanaf welke kant dan ook bezien, sjamanistische trekjes of niet, feit is dat kop en munt alleen bestaan bij het gegeven van de eenheid die de munt is.
De eenheid van schijnbare tegenstelingen is eigenlijk net als de ademhaling waarin de inademing de uitademing niet buitensluit maar deze vanzelfsprekend erkent in het geheel dat ademhaling is. Gelukkig maar, als we ook in de tegenstelling ‘in-uit’ een voorkeur zouden hebben, valt het leven stil. Net zoals de drum stil zou vallen als we de drumstok alleen neer wilden bewegen en niet op. Of andersom als je wilt, want elke voorkeur houdt een afwijzing in.
Ademen, in en uit. Steeds opnieuw. Naar binnen en naar buiten. Samen één.
In groter verband gezien, ademt het Leven zelf. Alles. In en uit. Vanuit de Al-Eenheid die ís.

Dit ervaar ik het sterkst in mijn klank- en empowermentwerk. Daarin voel ik niet te missen alles aanwezig, één, in pijn en verlangen, liefde en kracht, autonoom en verbonden.
Alles, alles is tegelijkertijd. In al het leven. In alle situaties en omstandigheden.

Terwijl ik deze mijmeringen schrijf op mijn terras in de regen, laat ter illustratie de zon zich voelen terwijl de Goden hun onweerdrums spelen.

190045_1590124000016_2554630_n

 

Beginpunt
In de heftigheid van het dagelijks leven ben ik geneigd om de ander de ruimte laten, om ´het´ te begrijpen en uit te houden, wachtend tot ‘het’ groeit en verandert. En juist in dat uithoudend wachten slik in mij in en verkruimel tot stof.
Maar ík ben het begin. Ik ben mijn beginpunt.
Het is me inmiddels duidelijk wat het van me vraagt om in alles steeds mijn eigen heldere beginpunt te zijn: Bereidheid om alleen te zijn. Om volledig mij te zijn.
Ik, in mij als mijn beginpunt waarin alles tegelijkertijd is en waarvanuit dus alles mogelijk is.  

 

2015-05-01 09.30.05Ontroering20150428_180758
In de ochtend, in de avond
en in alle schitterende of schemerende momenten daartussen,
ontroert de schoonheid me diep,
waarin mijn hart en ogen overstromen.

 

.

.

.

20150429_175832Sunset in Gaia-Oasis
Alles is tegelijkertijd.
Licht – donker
Liefde – angst
Binnen – buiten
Hemel – aarde
Alles is, tegelijkertijd.
Alles ineen.

 

 

En morgen… morgen haal ik Frans van het vliegtuig voor onze her-één-iging.

adonis

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.

Spanning en verlangen
Ik verlang naar hem én het is spannend.
Spannend of ik vrij en onbevangen kan blijven
in de liefde in mij.

Spannend hoe het in onze relatie is
met de vrede van de ruimte van mijn vrije plek in mij,
zodat -wat er ook is- de liefde kan blijven stromen in mij.

Verlangend naar samen Zijn
in het besef dat wij in autonomiteit, uniek en één zijn.
Liefdespartners in onderlinge erkenning en heelheid.

.

De volgende fase
Op naar 3 bruinewittekrentenbroodsweken in Bali.
May love rules.

Share

Angst en liefde, macht en kracht

Alleen in mijn huisje tegen de jungle in de heilzame ruimte van mijn uit-communicatie -stilteweek,
dienden zich oude en nieuwe lagen aan om zich te verenigen.

Angst
Diepe lagen van angst overvallen me. Paniek, verdriet, onstuitbaar.
Angst voor confrontatie en verlies. Bang voor onbegrip en projecties in een strijd die niet de mijne is. Huiverige onzekerheid om rechtop te blijven in wat voor mij Liefde is en in wat waarachtig mijn waarheid en mijn grenzen zijn. Om daarin trouw te zijn en me vrij te bewegen in de heftige omstandigheden van het dagelijks leven. Bang de aansluiting met de anderen te verliezen.
Angst, onvermogen, paniek, verdriet, overstromend.

Het was al lange tijd duidelijk dat mijn neiging om in patronen rondom me mee te bewegen tot ver voorbij mijzelf, ondergravend en funest voor mij is en aan de ander niets wezenlijks bijdraagt. Tevens komt er onontkoombaar steeds meer van mijn Wezen aan het Licht.
Hoe kan ik mijn Ware Zelf leven in verbinding met wat er is? Kan ik daarin bewegen, vrij bewegen? Hoe is of hoe maak ik daar ruimte voor? Kan dat wel? Hoe?

Rationele of antwoorden vanuit breder perspectief en inzicht leven in me, maar ze helpen niet meer. Ik ben waar ik ben en dat is midden in de angst die ik voel. Midden in de stroom van zoveel eerder ingeslikte tranen.
Gedachten, vragen, angsten, ze spelen krijgertje in mijn hoofd.

Overgave
Okay, ja, er leeft angst in mij. Ik zie het in de ogen, geef me over en laat het door me heen gaan. Mijn angst is er, ik vecht er niet tegen, het is en ik neem waar. Mijn zelf geschapen benauwenis van roestige, half begraven boeien van angst.
Met die waarneming is niet de angst verdwenen, maar ze komt in een ademend perspectief. Ik kijk en ervaar.
En dan herinner ik me weer wat ik heel goed weet: Angst vraagt slechts om erkenning met bewustzijn. Net als verdriet en pijn.

Doorknippen zuigende verbindingen
Zuigende, donkere banden als koorden tussen mij en anderen tonen zich in meditatie tezamen met de noodzaak deze door te knippen.
Doorknippen, echt? Ja! Bang dat ik dan alles, ook de liefde doorknip. En toch… zo is het wat gedaan dient te worden.
Dan is er een rood gouden kussen geweven van liefde met daarop een gouden schaar gesmeed van liefde die wordt gehanteerd door de hand van liefde.
Een dikke zwarte, rubberachtige verbindingskabel geladen met negatieve emoties op thymus hoogte. Ik ben bang. Maar okay.
De gouden schaar gaat verrassend soepel door de dikke kabel. Ach ja, natuurlijk, het is een schaar van liefde. Die beschadigt niets, maar gaat als een warm mes door zachte boter.
Aandacht voor hoe het negatief geladen kabelkoord vervolgens naar de ander en naar mij toe verschrompelt, oplost en in stof uiteenvalt. Aandacht voor hoe het als een navelstreng afsterft en een plekje in de kleur van een moedervlek achterlaat op mijn thymus en op die van de ander. Als een merkplek om te herinneren. Als een stempel op een rapport voor behaalde toetst.
En dan is er slechts goud, vloeibaar goud. Als de donkere, negatief geladen, zuigende verbindingen worden doorgeknipt en losgemaakt, blijft alleen over wat Liefde is. Goud.
En ja natuurlijk, nu snap ik dat met de gouden schaar de gouden banden van liefde niet doorgeknipt kunnen worden. Die band is goud, de schaar van liefde is goud. Hetzelfde materiaal, goud kan goud niet doorknippen. Liefde kan liefde niet afsnijden.
Liefde in geweven en gesmeed goud, gehanteerd door gouden energie van Liefde.
Liefde is het instrument.

Dan verschijnt een gouden sabel gehanteerd door liefde. Zij gaat rond mij, bevrijdt mij van allerlei verbindingen met de wereld die zuigend, manipulatief en donker zijn. Bevrijdt mij van alles wat niet zuiver, schoon, niet liefde is. Van voor, over me heen naar achter me. Van rechts naar links, van links naar rechts. Dan als rondom een ei, van onder me, achter me langs naar voren. Van links naar rechts.
Ik ben vrij. Goud blijft over. Dan is alleen nog liefde.

Levens-Liefdes-Krachtstroom
In een volgende meditatie kijk ik opnieuw naar het dikke, zwarte rubberachtige kabelkoord op thymushoogte. Er toont zich nu nog slechts een vage energetische afdruk. Als een herinnering.
Opnieuw de gouden schaar, gesmeed van liefde, gehanteerd door liefde. Zij gaat als een zuchtje door de eens zware kabel.
Opnieuw veel aandacht voor het als een navelstreng verschrompelende koord, naar de ander en naar mij, eindigend als een soort merkteken, als een geboortevlek.

Barnsteen NamasteVervolgens voel ik iets trekken op tan-tien-hoogte, c.q. pranapunt. Het energiecentrum net onder mijn navel. Ja, ook daar een donker koord tussen mij en de ander. Gaat over levensenergie. De gouden schaar gaat soepel door de buitenlaag van dit koord en stuit dan op iets pezigs, iets van meer structuur. Het is helder dat enige wilskracht, moeten of dwingen schadelijk zou zijn.
De schaar gaat rond, zoals bij het afpellen van een elektriciteitsdraad. Die buitenlaag lost verkruimelend op en wat overblijft in de kern van die kabel is goud!
Het is het levende, vibrerende koord van levensenergie dat Liefde Is, waarmee we verbonden zijn.
De Levens-Liefdes-Kracht-Stroom die Leven Is.

Ik ben Liefde, ik kan niet anders zijn dan Liefde.
Ik ben Liefde. Niet roze, niet wit, maar goud.

 

 

Weggegeven levensenergie
Het thema “levenskracht weggeven” dient zich aan in een volgende meditatie, alleen in mijn junglehuisje.
Okay, levenskracht geven, zo natuurlijk, zo vanzelfsprekend en ongemerkt. Maar wanneer is er sprake van weggeven? Wanneer en hoe gebeurt dat zonder innerlijke leegloop en schade? Wanneer blijft mijn eigen levenskracht in tact en vol?
Ik ervaar opnieuw mijn tan-tien, net onder mijn navel.
Ik voel en zie de levensstroom van het hart van de Aarde naar het hart van de Kosmos en v.v. Deze levensstroom toont zich nu als goud door het centrum van mijn hele lijf. Dit is de natuurlijke levenskrachtstroom.
Er is uitstraling van die levensstroom vanuit mijn tan-tien, volkomen natuurlijk en vanzelf. Dit is de aard van de levensstroom. Mijn tan-tien is als een navel van die levensstroom die vanzelf op natuurlijke wijze uitstraalt.
Ik ervaar vrede, liefde, volheid.
Een beeld van mijn kinderen verschijnt toen ze klein waren. In mij is alleen liefde en vreugde. Daarin stroomt mijn levenskracht vanuit mijn tan-tien als natuurlijke uitstraling naar hen. Geen bedoeling, geen belang, het is gewoon de natuurlijke stroom en uitstraling van de Levens-Liefdes-Kracht-Stroom. Het kost niets van mijn eigen levenskracht.

Leegloop
Ik realiseer me dat als er enig ander doel of belang is om die levenskrachtstroom in te zetten, dat er dan leegloop is.
Als het inzetten van deze natuurlijke kracht gebeurt vanuit onderliggende angst, belang, bedoeling, plicht, schuld, verplichting, dan wordt de levensstroom vertroebeld, dan vindt uiteindelijk afsnijding van de Bron van de eigenlijke levenskracht plaats en ontstaat leegloop, uitputting, stress enz.
Volheid
In vreugde, belangeloze liefde, natuurlijkheid, puurheid, straalt de levenskracht moeiteloos uit, zoals
een bloem in het licht vanzelf groter wordt en groeit en bloeit, zich voedend met het Leven.
Liefde
Dit geldt t.a.v. alles. Levenskracht, vrij stromend en zichzelf voedend als er van binnen vreugde, liefde is voor wat je doet en waarmee je in verbinding bent. Werk, hobby, klus, elke activiteit, contact en relatie en meer.
Liefde is daarin niet lief zijn of doen, maar Liefde als zijnde goud. Liefde als de Bron, de innerlijke staat die vanzelf straalt en gloeit. Dat is een innerlijk iets, het heeft niets met de ander of je activiteit te maken. Deze Liefde is de vanzelfsprekende levenskracht. Zij voedt zichzelf daar waar zij stroomt.
Als zij ingezet en gebruikt wordt om iets te bereiken of te bewerkstelligen, dan wordt de Liefdeskracht gemanipuleerd en afgesneden van de Gouden-Liefde-Levens-Kracht Zelf. Dan wordt ook de eigen levenskracht geblokkeerd of afgesneden. Dan moet de ander (relaties, gemeenschappen), of het andere (activiteiten, werk, bezit) je een schijnbare vorm van levenskracht geven. Dan heb je je afhankelijk gemaakt van ‘buiten’. Eisend, dwingend, wrokkig, boos, controlerend, depressief, gestrestst, opgebrand (burn-out), bodemloos, wanhopig, manipulatief of iets van dien aard.
En hetgeen je van buiten krijgt is uiteindelijk onbevredigend als zijnde niet wezenlijk vervullend want de levenskracht, jouw levenskracht is in jezelf. Nergens, nergens anders.

Mijn levenskracht
Mijn levenskracht was uit me weg gestroomd. Mijn bodem als stof in de wind.
Ik neig nog steeds naar verantwoording nemen voor de emoties en het welzijn van de ander. Angst is daarin in mij een factor. Angst voor het langdurig uithouden van de energie die ik inadem van die emoties en het innerlijk lijden van de ander.
Maar er is geen enkele andere verantwoording dan de verantwoording voor de verbinding met de eigen innerlijke Gouden-Liefdes-Krachtstroom.
Mijn angst om dat te leven dien ik volledig te (onder-)kennen.

De stem van angst en de stem van liefde
De stem van angst spreekt altijd over een ander moment dan Nu. Angst spreekt in termen van: als, dan, want, toen, ooit, dus. Altijd buiten het Nu.

Liefde spreekt slechts in het Nu. Zoals b.v. “ik hou van…”, “ik heb lief”.
O ja? En wat dan met “Ik zal altijd van je houden?”
Dat is angst die door liefde heen klinkt en haar kleiner maakt. Angst om te verliezen, dus afhankelijkheid kiest. Liefde zelf spreekt slechts in de tegenwoordige tijd. Liefde is Nu.

Afhankelijkheid in elke vorm als een werkwijze van de angst
In gehechtheid speelt afhankelijkheid. Afhankelijkheid van de ander, contacten, TV, computers, drugs, buitensporig koopgedrag, meer dan nodig materieel bezit, enz., het zijn allemaal afleidingen om achteraan te hollen. Afleidingen om niet bínnen maar buíten het eigen zelf te zoeken naar bevrediging en vervuling. Op die manier wordt ongeluk in elke vorm ´de schuld´ van buiten en sta je aan de zijlijn van het leven als onmachtig, veelal boos slachtoffer.
En dat allemaal uit angst om je eigen schaduw én je eigen grootsheid onder ogen te zien. Angst om verantwoording te nemen voor je eigen staat van zijn, je emoties en gevoel, je overtuigingen en je al dan niet welbevinden. Angst en vermeende onmacht om verantwoording te nemen voor je ‘state of mind’, voor je bewustzijn en je leven.
Angst om jeZelf volledig lief te hebben.
Ik heb me afhankelijk gemaakt van het welzijn van mijn dierbaren. Betrokkenheid, compassie en medeleven is Liefde. Afhankelijkheid is angst.

Macht
Ja, het is mijn patroon om me overmatig verantwoordelijk te voelen voor het welzijn van de ander. Daarmee maak ik me afhankelijk van het welzijn van de ander en daarmee geef ik mijn levenskracht weg.
Overmatige verantwoording naar buiten, wijst op onvoldoende verantwoording naar binnen. M.a.w. mijn overmatige verantwoording voor alles en ieder, wijst erop dat ik dus onvoldoende verantwoording neem voor mijzelf en mijn welbevinden.

Macht, angst en verantwoording over of voor de ander, is een illusie. Er is geen macht over dat wat ‘buiten’ het zelf is.
Waar dit speelt is het een verwarrend, 2 dimensionaal kartonnenbordspel van uitleven en uitgeleverd zijn aan de ander, voortkomend uit het wezenlijke verlangen naar de eigen, authentieke macht.
Er is geen macht over iets of iemand, er is slechts authentieke macht, zijnde de Macht van de Levenskracht in jezelf.
Macht over de ander nastreven, is de reflectie van het wezenlijke verlangen naar de eigen, innerlijke authentieke Macht van de Levenskracht in jezelf.
Angst voor de ander of het andere, is de reflectie van de angst voor de kracht en macht van de Levenskracht in jezelf.
Zo ook met verantwoording. Er is geen verantwoording voor de ander. Ieder is slechts verantwoordelijk voor de bewuste verbinding met en doorstroming van de eigen zuivere levenskracht.
Daarbij is Liefde het voertuig.

FB_IMG_1428911090503Dit is een wonderlijke realisatie die ik als Waar ervaar en die in me verder mag indalen, opdat de realisatie in het dagelijks leven helder mag worden “Ik ben en kan niet verantwoordelijk zijn voor de vrije levenskracht in de ander`.

 

 

 

 

 

Stilte is de ruimte waarin Liefde Is

Angst vraagt slechts om erkenning met bewustzijn,11050864_10204329006692299_499165459104499614_n
waarna Liefde de angst doorstroomt.

Verantwoording betreft alleen de eigen levensenergie
die voortkomt uit de aarde-kosmos-levenskracht
en goud uitstraalt door haar energetische, fysieke navel

Macht is zuiver de eigen Levenskracht in het eigen leven.

Liefde is het voertuig.

Met dank voor de foto´s aan Emile Snellen van Vollenhoven

 

Tirta Empul – The holy spring water Temple in de bergen. Alleen het paleis van voormalig President Soekarno staat nog hoger en kijkt neer op de Vishnu tempel van de Goden.

Vishnu is binnen het Hindoeïsme het onderhoudende, zorgzame of beschermende aspect van God in de schepping, het Goddelijke aspect God dat alle dingen in het universum doordringt en onderhoudt.
Het scheppende of creatieve deel van God wordt verbeeld door Brahma en het transformerende of vernietigende aspect door Shiva.
Vishu wordt gezien als de oergodheid, waaruit de hele schepping en alle andere goden voortgekomen zijn

11150861_10204328994211987_643048817616660719_n

Mensen wassen zich schoon van hun ´zonden´

11133790_10204328995772026_2547032252549412640_n

Veel mensen met een verlangen naar ‘rein’ zijn

 

Vissen in de Vishnu-tempel

Vissen in de Vishnu-tempel

Een Hindoestaanse hogepriester in de Vishnu-tempel

Een Hindoestaanse hogepriester in de Vishnu-tempel

Temple Gunung Kawi in Tampak Siring

Temple Gunung Kawi in Tampak Siring

Men zegt dat hier vanaf 700 N.C. een Boeddhistische tempel was.
Ik ervaar iets veel ouders dat associaties oproept met een volk als de Azteken en met geweld en bloedoffers.

Temple Gunung Kawi in Tampak Siring

Temple Gunung Kawi in Tampak Siring

 

Rijstvelden in de bergen bij de Temple Gunung Kawi in Tampak Siring

Rijstvelden in de bergen bij de Temple Gunung Kawi in Tampak Siring

Love you all

 

Share

Uit contact in verbinding

Bali heeft mij welkom omarmd met zoveel mooie mensen en warme contacten, met zoveel bijzondere belevingen en natuurpracht, en nu leidt mijn volgende voetstap me naar diepere stilte zonder communicatie met buiten.
Voor minstens een week trek ik de stekkers uit alle apparatuur en leg ik mijn mond aan banden. Ik en mijn communicatiemiddelen, vallen stil.

Ik neem van nature waar hoe iemand in zijn vel steekt, wat er onder de oppervlakte speelt en welke behoefte er leeft. Dat is een hoop informatie die tot me komt die niet altijd zomaar weer door- en uit me wegstroomt. Ik ervaar dat als rijk en bewustzijns verruimend. De veelheid daarvan valt me bij perioden ook zwaar. Het kunnen communiceren, uitwisselen en delen kan daarbij voor mij –en mogelijk ook voor de ander – opluchtende en verhelderende ruimte bieden.
Al die in- en uitgaande informatie en mijn gerichtheid daarop, is tevens een verleiding om aldus niet actief ruimte in mezelf te maken voor hetgeen dat vanuit mijn evoluerende, diepere lagen tot mijn bewustzijn en leven wil komen.

Er is geen ander begingpunt dan het Zelf, mijn Zelf. De rest is voornamelijk spiegeling.

Yol welkom B.tempelNu ik wil leren om ook in de ‘verleidingen’ van alles wat er aan lijden is, mijzelf als begin- en uitgangspunt te nemen, is dit het moment om nog dieper in de Stilte te gaan. Dit is het moment in mijn Vision Quest om bewust de schijnbare leegte te omarmen.

Ja, dat vind ik ook eng, want zonder communicatie voelt een deel van me of ik dan niet besta. Dat deel dat op dit voornemen reageert met golven van opgeslagen, oud verdriet.waterval meditatie

 

 

 

Tegelijkertijd voel ik Vrede. Vrede die spreekt van ontheffing van verantwoordelijkheden die niet de mijne zijn. En ik weet: of ik nou communiceer of niet, alles Is. En alles wat er is, transformeert van nature.

 

.

.

In bereidheid en in compassie voor alles in mij,
vraag ik een Whizzard kaart met de energie die me kan leiden in deze tijd.

whizzard Transformation powers MystTransformerende krachten – Mist

De energie spreekt:

“Gegroet mijn lieve, zie je mijn weerspiegeling in deze druppel licht?
Ik ben altijd bij je en houd je in mijn armen. Ik help je jouw gedachten te richten. In de Stilte van je Hart kun je mijn stem horen.
Het is mij een grote eer en vreugde jouw gids te mogen zijn.
Open zowel je Hart als je Gedachten voor mij en gezamenlijk zullen we alle patronen van afgescheidenheid en angst overstijgen.
Dankbaar buig ik tot jou, oh beminde”.

 

Ik ben ontroerd en dankbaar.

Share

Spiegelingen

Niets weten
Hoe minder ik van mensen weet, hoe helderder ik hun ziel zie.

Niets moeten
Als ik van mijzelf niets moet, kan ik alles.

Niets willen
Een dag van niets. Niets WILLEN DOEN wel te verstaan.
Waarop de dag zelf alleen maar meer wordt.

Wonderlijk toch dat het aanvankelijk zo vreemd is om niets te doen vanuit enig willen. Alsof dat betekent dat je niets doet. Niets is minder waar. In de ruimte van niets willen doen ontstaat zoveel natuurlijk en vruchtbaar handelend Zijn.

Ledigheid heette des duivels oorkussen te zijn. Maar juist ledigheid, als zijnde leegheid, opent deuren waarin handelen moeiteloos is.

Ik prijs me heel gelukkig dat in deze omstandigheden nu zo natuurlijk en vanzelfsprekend gaat. Kan ik dus flink oefenen voor als ik in juni weer in Nederland ben.

O NEE!!! Het gaat niet om pogingen het vast te houden voor een toekomst.

Het is de ervaring van beleving die vruchten draagt.

waterval

waterval vlak voor

 

 

De ruimte van de stilte
Wat nog niet bewust is,
is het zaad dat in de stilte
naar het licht van bewustzijn groeit.

 

 

 

 

 

 

Voeding
Waar voed ik me mee?
Met stilte, natuur, schoonheid?
Of met gemanipuleerd nieuws, films met gruwel en strijd?
Met muziek, kleuren, een mooi boek waarom ik moet glimlachen?
Of met de politieke strijd,  een analyse van het een of het ander waarin ik voel dat het hart ontbreekt?
Wat is voeding waarvoor?

Het geluid van de regen, de vogels, de wind in de bomen? Of het getater van om macht draaiende  discussies?
Waar voed ik me mee?
Met het ritme van mijn hart en mijn bloedstroom of met het ritme van alles dat ik denk te moeten?
Met het licht van de sterren of dat van de TV?
Het ís er allemaal.
Laat ik kiezen voor voeding die me voedt, zodat ook ik voeding ben!

Voorbij de verleidingen
Ik reik voorbij de verleidingen naar de lege stilte
“Stop met helen. Be a Beacons of Light”

Kracht
Ik volg een pad. Achterlangs een grote tempel, tussen twee rivieren in bergachtig, wonderschoon landschap. Stap voor stap 6 km bergop- en afwaarts.
Er tijden waren dat de trap thuis een ware fysieke beproeving was…
 

waterval meditatieLeegte
Leegte is niet werkelijk leeg, het is vol met alles.
overgave aan de Leegte is gevuld worden met Alles en Alles Zijn.

Binnenstebuiten
Met mijn aandacht naar binnen,
ben ik in mijn binnenste buiten.
Ervarend deel van het Leven.

Kostbaar
Ik ben zeldzaam
en als ik kom
ben ik kostbaar    -Rumi-
Net als jij.

Share

In relatie met binnen en buiten

Verbinding in relatie
Ik houd van contacten, verbinding en uitwisseling met mijn omgeving, oftewel met dat wat buiten mij is. Zo is het altijd geweest.
Tegelijkertijd houd ik van het contact, de verbinding en uitwisseling in mijzelf met mijn Zelf.
Soms lijkt het of dat een tegenstrijdigheid is. Alsof deze twee een keuze vragen voor óf binnen-, óf buiten-contact. Een keuze die niet beiden kan omvatten.
Dat is natuurlijk een ernstige misvatting.

Mijn liefde voor contacten binnen en buiten zijn helder, maar mijn relatie met mijn Zelf verdwijnt naar de achtergrond en uiteindelijk uit zicht in langdurig heftige tijden.
Totdat ik ‘door mijn bodem zak’ als dringende noodroep van Mij aan mij om hoe dan ook wakker te worden en in mij voor Mij.

Binnen of buiten
En dan hier, alleen in den vreemde…
Ik heb het goed met alleen mijn binnenste zelf zonder sociale contacten buiten mij. Een gesprek met een medegast is me al snel teveel. Teveel buiten.
Af en toe roert zich de behoefte om uit mijn cocon te treden in contact met anderen. Onrust? Een vlucht, een oude gewoonte of een natuurlijke beweging?
Het blijkt een behoorlijke DAAD te zijn om op uitnodiging naar buiten te treden in contact met een groep familieopstellingen. Een daad die naast plezier ook onrust oproept en vage op angst gestoelde gedachten. De gedachte “straks rijden we met de scooter in de blubgoot naast het minidijkje tussen de rijstvelden” doet me glimlachen. Het is zo níet waar ik werkelijk bang voor ben.
Maar het maakt me wel duidelijk dat het dus echt niet zo soepeltjes vanzelfsprekend voor me is om vanuit het binnen in me met mijzelf alleen, nu weer naar buiten te treden in volledig contact met mijn binnen.

In de groep tijdens kennismaking vooraf en het afscheid nadien, voel ik me vrij en natuurlijk. Ik ben wakker ‘binnen’ in mij en volledig aanwezig in wat ‘buiten’ is. Vrij van enige behoefte om te presenteren, manifesteren of beargumenteren. Dat is fijn.
In de opstellingen ervaar ik ook hier onmiddellijk en krachtig de energie van de velden. Niets anders dan anders. Het is mooi, dankbaar en dienstbaar werk.
Toch voel ik ook hierin, dat er tussen ‘binnen’ en ‘buiten’ een thematiek rondom verbinding en ruimte in me speelt waar ik nog niet helemaal de vinger op kan leggen. Het doet een beroep op mijn binnenste naar buiten te brengen. Ik hou daarvan, maar het brengt nu ook reuring in me teweeg, alsof droesem naar boven dwarrelt.

Een dag van niets
Een nieuwe dag fluistert in me:
Elke dag zonder vooraf bepaald doel,
Is als een lenteknop
Die zich ontvouwt
In licht en ruimte.
Ik volg haar kleuren en geuren.
In rain or tears,
Sun or lightning.

Diep in me is een bibber. Een net niet fysiek waarneembare trilling.
Ondanks mijn nachten van 21:00 tot 08:00 uur, voel ik diep van binnen hoe een kluwen van langdurige fysieke en energetische overbelasting en uitputting zich ontrolt, nu het gelegenheid krijgt om uit zijn ‘overlevings-opsluiting’ te komen. Stap voor stap naar buiten.
Dat komt goed uit want ik hoef niks, geen plannen, geen taken, actie of verantwoording voor wat dan ook buiten me.
Dit wordt dus een dag van minder dan niets. Niets te dóen wel te verstaan, waarmee de dag zelf alleen maar meer wordt.

Totdat…
Vrijwilligers van de kinderprojecten in Ubud op hun vrije weekenddag hun leden komen strekken in het zwembad(je). In ‘mijn’ tropische tuin en ‘mijn’ rusthutje babbelen nu ineens talloze nationaliteiten over van alles en nog wat. De € 850 (!!) exclusief vliegticket die ieder als vrijwilliger moet betalen om vier weken met de kinderen te kunnen werken. Hun onderkomen met een slaapkamer voor 8 personen in stapelbedden en het schamele eten. Het geld dat volgens hun verhalen niet besteed wordt aan de kinderen. De gesprekjes die ze met mij aanknopen, dwars door de verhalen over kunst in Texaans accent van mijn buurman.

Zwemsbad Rumah SemanggiIn de stilte met mijzelf, op mijn minder-dan-niks-dag, overvalt deze toestroom van menselijke contacten me en ik trek me terug op mijn eigen jungle-terrasje met alleen oerwoudgeluiden.
Het verwondert me dat ik als de prater die ik ook ben, deze 10 mensen en wat zij meebrengen als een zwerm van verstorende ruis ervaar.
Het wijst richting thema: Binnen – buiten. De beweging om volledig in relatie met mijzelf en tegelijkertijd in relatie met de buitenwereld te zijn.
Daarbij merk ik dat het wel heel veel scheelt, waar vanuit de gesprekken gevoerd worden. Oordelen over…, gemopper over…, mening over…, succes met…. Het gaat steeds óver iets, iets buiten diegene zelf. En ik, ik word moe van de zuiging die ik erin ervaar. Het zuigt me naar een ‘buiten’ in een spel dat het mijne niet is en waarin mijn Zelf geen plek heeft.

Terwijl ik me juist vrij, wakker en blij voel in uitwisseling van mens tot mens, in dat moment van Zijn. Dat heeft niets te maken met al dan niet hoogdravende of verheffende onderwerpen, het is er gewoon als de uitwisseling -waarover dan ook- vrij, open en puur vanuit eigen binnen, innerlijke beleving voortkomt.

Binnen samen met buiten aan de wandel
Penestanan is naar ik begrijp een van oudsher kunstenaarsgemeenschap tegen het stadje Ubud aan.
Een wonderlijke mengeling van alle kleuren van alle nationaliteiten is hier neergestreken. Rasta’s uit de USA, van oorsprong Polen, Scandinaviërs, Australiërs, Nederlanders, Duitsers, veel yoga-gangers, een heel stel Nederlandse meisjes die vrijwilligerswerk doen voor de kinderen hier…, noem maar op en het is hier. Allemaal even vriendelijk tussen hard werkende Balinezen. Voetstappen3 Offerandes op een rijHet roept bij mij herinneringen op aan de sixties. “Peace man”. Iedereen is vrij te gaan en te staan en te doen wat hem past. Ieder voor zichzelf en God voor ons allen. En daarin mis ik een gemeenschappelijk verantwoordelijkheidsgevoel. Een verbinding tussen het vrije binnen en het vrije buiten.

In de tussentijd leggen Balinese vrouwen dagelijks overal kleine offerandes voor één of misschien wel voor alle Hindoestaanse goden. Zonder veel poeha maar met aandacht, dagelijks gemaakte mini mandjes, verse bloemen, wierook en gezegend met wat me water lijkt. Vervolgens loopt en rijdt ieder zonder plichtplegingen over de kleurenpracht. Gewoon omdat het onderdeel van het leven is. Misschien ook wel met iets van: het komt van de aarde en gaat weer op in de aarde.
De slangetjes die ik op mijn wandelingen tegenkom, komen me voor als wormen van een cm of 40. Ook van de aarde. Heel gewoon.
En water uit de kraan waarvan je verwende maag en darmen de Polka gaan dansen? Hier op Ruhma Semanggi komt het water uit een natuurlijke bron uit dezelfde aarde en via 2 filters in een container waar ik vrij uit mag tappen. Godendrank van wat het Godeneiland heet.
En over Godeneiland gesproken, ik heb net genoten van het boek “het Volk” van Terry Pratchett. Zelden zo’n grappig geschreven mythisch avonturenboek gelezen!

Cultuurmix
Kleurrijke hippies in western vestjes of in wijde gewaden in Penestanan-Ubud, terwijl de boeren hardwerkend dorsen of de troep achter de hippe billen, geacupunctureerde meridianen en uitgelijnde chakra’s opruimen. Van de weeromstuit heb ik vandaag gewandeld in traditionele Indonesische broek en kebaya blouse)
In mijn achtertuintje een fikse varaan van een cm of 60. En als avondmaal op mijn jungle terras een Hollands patatje speciaal.
Cultuur mix.

Locals hier? Waar? Hoe?
Voetstappen3Offerandeplaats weggetjeVandaag vanaf Rumah Semanggi eens de andere kant de rijstvelden ingelopen.
Smalle aarden walletjes, hink-stap-sprong over stenen dammetjes, prachtige rijstveld- vergezichten, boeren met blote, heel breed geaarde voeten, offerandeplaats.

En dan verbreedt het pad zich tot een verharde weg en… jawel hoor: bouwplaatsen van locals die hun grond hebben ver-leased voor € 10.000 p/j aan buitenlanders en aan projectontwikkelaars. Hotels groeien sneller dan de rijst.

De rijst maakt plaats voor bouw. Hard werkende locals sjouwen zich een breuk aan bouwmaterialen voor villa’s en hotels. Tengere vrouwen zeulen met zandzakken van 50 kilo op hun hoofd.
Voetstappen3 locals bouwvakkers en bananenTerwijl in Nederland een zak bouwzand of cement van de Arbo al heel lang niet meer dan 30 kilo wegen i.v.m. overbelaste ruggen en blessures…
Verderop een authentiek dorp. Ahh, ze bestaan nog

Moe-ontgifting
Wat kan een mens een enorme hoeveelheid vermoeidheid in zich hebben opgestapeld. Bij vlagen ervaar ik absolute slapte met benen van rubber, een brein als gelatinepudding en een innerlijke bibber.
Vermoeidheid, opgeslagen in mijn lijf in tijden dat ik er geen plek voor dacht te kunnen vinden. Hoe ei-ig om daar overheen te kijken terwijl ik aan den lijve hetzelfde proces ken met onbewust in me opgeslagen pijn en verdriet. Alles wat ik niet erken, wordt opgeslagen in mijn lijf, net zolang tot er geen ruimte meer over is en het zich manifesteert op enigerlei wijze.
Of… wanneer ik me overgeef en het de ruimte van niets-doen biedt.

Een sleutel onderweg
Verbinding in zijn algemeen, lijkt op het eerste gezicht te veronderstellen dat er iets buiten is, iets waarmee ik contact aanga d.m.v. een of andere uitwisseling. Relaties dus. Overal en met iedereen waarmee een connectie mogelijk is die in de diepste en algemeenste zin stoelt op liefde. Het heeft me gezegend met bijzondere en diepgaande relaties en vriendschappen.
Tevens is me al heel lang kraakhelder dat in de grond daarvan, het wezenlijke verlangen ligt naar het leven van de verbinding met mijn diepste zelf. Het diepe wezenlijke, natuurlijke verlangen in de mens naar de kern van het leven in ons en om van daaruit met de omgeving in verbinding te zijn.
Een menselijk verlangen zo puur en groot, zo onbegrepen en zo gepijnigd verwrongen in maatschappelijke en culturele codes en oordelen. Desondanks een wezenlijk verlangen naar de authentieke binnen-verbinding, in samenhang met de buitenwereld.

Dat verlangen in mij is zo groot en toch zo gekoppeld aan het in verbinding zijn met de ander, dat ik de noden, behoeften, het verdriet, verlangen en de pijn van de ander steeds onbewust boven de mijne stelde. Mijn eigen lijden was ondergeschikt. Buiten ging voor binnen.
In tijden van aanhoudend lijden in mijn leefomgeving, verlies ik met die gerichtheid mijn innerlijke bodem.

Binnen-buiten
Niet als keuze dus, maar als natuurlijke ademhaling, in en uit en daar tussendoor is steeds een moment van stilte. Zo simpel dus. Maar… hoe doe je dat?
Ik ben in heftige omstandigheden daarin niet bekwaam. Er is dus nog een wereld te ontdekken. Júist als de ander in nood is en mij onbewust en onderhuids daarmee aanklampt en bevraagd of met projecties bestookt. Juist dan als tegelijkertijd aan de oppervlakte geen ‘inmenging’ getolereerd wordt omdat ieder natuurlijk zijn eigen stap op zijn eigen pad alleen op op zijn eigen moment kan doen.
Om me juist dan bewust te blijven dat de eerste relatie, die met mijzelf is. Dat dát de relatie is die ik vervolgens met de ander heb. Gewoon omdat ook relaties niets anders zijn dan spiegels: zo binnen, zo buiten.
Ik heb meebewogen, ruimte gemaakt en mijn Zelf ingehouden en ingeleverd.
Ik heb mijn verlangen om mijn wezenskern te leven in verbinding met alles en ieder moment, geprojecteerd op mijn verlangen op de verbinding met iedereen in ieder moment.
Aha!

In deze ontspannen aanvaarding, voel ik zoveel moeheid in me.
Alsof mijn Zelf uitademt met:
Zo moe onder de afgepelde lagen.
Zo moe van het aanpassen, het meebewegen, begrijpen
Zo moe om niet de relatie met mijzelf voorop te stellen
Zo moe nu ik eindelijk moe mag zijn
Mijn-Zelf is moe, zo moe.
En ik fluister: Kom maar, ik zie je, kom maar naar buiten, leer mij, laten we samen gaan.

Hoe? Hoe dan?
Net zoals toen ooit mijn stem brak en mijn ziel niet meer kon zingen. Toen moest ik steeds opnieuw terug naar mijn grondtoon. Zachtjes, zonder te dwingen, steeds terug. Totdat daarvanuit, toon voor toon, vanzelf mijn stem zich omvattender uitbreidde.
Net als toen, nu steeds opnieuw naar binnen in mijn stilte, zonder doel, gewoon steeds terug. Totdat daarvanuit, stapje voor stapje, mijn diepste Zelf zich omvattend uitbreidt naar buiten.

Geen weldadiger vreugde dan een laag rondom het eigen innerlijk licht te zien oplossen.

Share

De eerste voetstappen onderweg

Schiphol, klaar voor boarding.
Drie maanden alleen met mijzelf in Bali komt me voor als een relatief korte periode. Drie maanden weg van mijn gezin en van huis en haard komt me voor als onoverzienlijk lang. Het ultieme loslaten.
En op de drempel (douane) voel ik fysiek het loslaten van hen die me zo lief zijn.
Het is wonderlijk om zoveel liefde te voelen en om daarin de geliefden volledig los te laten. Het is goed, rijk en stromend en tegelijkertijd emotioneel scheurend.
Ik blijf bewust mijn hart voelen. Liefde. Ik beweeg vanuit liefde.
.
Onderweg tussen de werelden
Het vliegtuig doorkruist rustig en kalm het luchtruim naar Singapore en vervolgens naar Denpasar-Bali.
De cabinedruk brengt me de hele reis in een staat tussen waken en slapen. Daarin is een melkwitte, stille leegte, als een reis tussen de werelden, tussen hemel en aarde, tussen de dimensies. Ik word me hierin gewaar van verschillende stromen, dimensies die overdwars over deze leegte vloeien.
Een stroom met scherpe geluiden en vaste, duidelijke en bekende vormen in 3D uitvoering.
Daarboven een andere, meer transparante stroom met vloeiende kleuren. Hierin tonen de vormen van de 3D stroom diepten en uitstraling met talloze variaties. Energiebelletjes dansen met elkaar en creëren nieuwe vrije vormen. In deze lichte, dansende dimensie zie ik mij samengaan met mijn man in vreugdevolle liefde, vrij in kleurrijke eindeloze horizonten.Dwars over de melkwitte, stille leegte, stromen in banen de frequenties van de verschillende dimensies. Waarop ik mijn aandacht richt, vult mijn gewaarwording en wordt aldus mijn realiteit.
Het is een vrije keus. Voor mij en voor iedereen zelf, om een dimensie-realiteit te kiezen die past bij dit moment op ieders levenspad.
Mijn oude, roestige angstbeeld komt bovendrijven. Angst om dierbaren ‘achter te laten’ als ik kies voor de dimensie die bij mij en mijn Wezen resoneert. Tegelijkertijd weet ik dat ik de ander alleen kan uitnodigen door volledig aanwezig en Thuis te Zijn. Thuis in mij in de lichte, bruisende, energetische dimensie van spelende, stralende mogelijkheden.
Als ik namelijk geen thee in de pot heb,  kan ik ook geen theegasten uitnodigen. En bovenal: Ik heb enorme dorst!
.
Landen en uitademen
Junglezicht door deurenNa twee dagen in het centrum van Ubud, dwars door het chaotische verkeer naar mijn plek voor een maand, drie kwartier lopen buiten Ubud, “Rumah Semanggi”.
Net voorbij de hectiek, midden op de rijstvelden, mijn kamer pal aan de rand van de jungle. Met aandacht en liefde ingericht en met mijn drum en wat mooie doeken van mijzelf is het thuis voor nu.
Vaak is een bed in Bali een bamboebasis met een flinterdunne bedekking. Mijn kamer hier is gezegend met een echt bed.
Een gouden eigen plek om dieper te landen, thuis in mijZelf.
Shhhh…. Klank ….. Shhhh….
.
..
.Bij het naar bed gaan, ontwaakt steeds mijn verlangen terug te gaan naar wat er nog niet is. Drie maanden lijken ’s nacht zo lang… Ik voel en laat ademend los, steeds opnieuw, in liefde loslaten.’s Nachts en in meditatie ontmoet ik steeds twee van mijn begeleiders. Grootmoeder ‘Omvattend Hart’ en Grootvader ‘Gevederde Eenheid’ ook gekend in mij als de ‘Witte Tovenaar’.
Zij weeft vanuit haar hart en het hart van de aarde een goud, horizontaal veld om mij heen. Zo ontroerend koesterend, liefdevol en veilig… Zij kent mijn Wezen en hart, en ik het hare.
Hij beschrijft met zijn gevederde armen een krachtige, verticale cirkel die hemel en aarde omvat, waarvan de zacht stralend witte energie  ook mij omvat en in Eenheid verenigt wat gescheiden leek.
De beiden cirkels zijn samen ineen. De horizontale, gouden ‘ring’ en de verticale platina ‘ring’ vormen een geheel, net als de evenaar en de poolassen.
Daarin ben ik, zijn wij.Synchroniteit
Amerikaanse buren horen mijn klank en opperen om met mijn stem bij te dragen aan de klanken van een Tibetaanse groep die geregeld in Ubud neerstrijkt.
Op het terras bij de entree van Ruhma Semanggi ontmoet ik een in Bali wonende Nederlandse vrouw. Zij geeft familieopstellingen en is geïnteresseerd in mijn  Empowerment-opstellingen met klank.
Leuk, wie weet…, maar voorlopig nog even helemaal niets. Niets dan hier te Zijn.Ik ben een miljonair!!
Ik heb een stapeltje biljetten van 100.000 x 10 = is dus zomaar 1.000.000 Rupiah. Een miljoen dus.
‘s Avonds wandel ik richting hectiek om voor 50.000 Rupiah te eten. Dat komt overeen met € 3,50. Volgens mij is dat naar plaatselijke norm vrij duur.
Veel meer dan dat geef ik dagelijks niet uit. Rumah Semanggi trakteert me dagelijks op een overweldigend rijk ontbijt van geroosterd brood, boter, ei, bacon, jam, muffin of donut en heel veel fruit en thee uit de kruidentuin. Een Koninginnemaal op talloze schaaltjes, waarvan ik een aantal meeneem voor de lunch.Waarschuwingen
Als ik er vroeger alleen op uit trok, kreeg ik waarschuwingen mee “Pas op want je bent een mooie vrouw dus….”.
Ik glimlach bij de herinnering en de constatering dat ik voor het oog nu meer een oudere vrouw ben waartegen men zou kunnen zeggen “Pas op voor onverlaten (die ik nooit tegenkom) die oude vrouwen beroven”.
Jong of oud, ik waarschuw nu mijzelf slechts om vooral op onbekende, afbrokkelende paden wakker in mijn lijf mijn voeten te plaatsen en bij grote stenen trappen mijn romp in mijn bekken te laten rusten. Praktiserende Chi Kung in Bali.

Groene rijstvelden
De tropische buien in de overgang van regen- naar droog seizoen, kennen blijkbaar vele vormen. Van regengordijn tot aarzelende buien en vette spetters. Sommige buien dragen bij aan mijn thuisgevoel door het Hollandse ritme van de druppels met klanken als Perrrrrp en Shrrrrrt.
Tussen de stortbuien door, verken ik mijn omgeving.  Wankelend over smalle betonnen walletjes en wegglijdend in modderstroompjes tussen de rijstvelden. Ik volg het voorbeeld van de zwaar met bananenbladeren beladen man en ga blootsvoets verder waardoor mijn tenen meer houvast vinden.
Net als het kind dat ik was, dat op blote voeten door de bossen van de Veluwe rende over mossen, eikels, dennen- naalden en appels  om de omgeving eigen te maken.

Wat wonderlijk toch dat de rijstvelden voor menige Europeaan “groener’ lijken dan de boerenvelden en landerijen in Nederland. Beiden zijn mooi maar toch beiden zijn ze natuur die door mensenhanden aan banden is gelegd.
Vreemde ogen dwingen, zegt men en ik denk dat vreemde verten de ogen dwingen schoonheid te zien, waarna ook de schone rijkdom thuis om de hoek weer in het oog kan springen.
Dan niest in de verte iemand op zijn Balinees “Hietsjaaa”. Dat ga ik ook eens proberen i.p.v. hatsjieie.

Overvloed
Rijk ontbijt, rijstveld, jungle, steil pad… alles Is en wordt door mijn gewaarwording slechts gekleurd in mij.
In me een stem van verlangen en zacht heimwee. En vervolgens een diepere stem

“Dit is nog niet de tijd. Laat en wacht in Zijn”.

Ik merk opnieuw dat zodra ik me beter in mijn vel en in mijnZelf voel, mijn aandacht direct gaat naar het lijden, de pijn en de onrust in de ander. Waar die ook is of zijn. En dan ‘flop’ weg ben ik. Een oud en bekend patroon in mij.
Ook in de klank van mijn zingen merk ik dat iets van kracht en natuurlijke puurheid vervliegt zodra ik er een belang aan koppel en er ook maar iets mee wil bereiken. Er is niets te willen, te bereiken. Er is geen te bewerkstelligen effect. Niets te doen of te moeten. Geen te bereiken doel.
In dat besef laat ik los, wat dan ook. En dan hoor ik de wind door mijn stem zingen en mijn hart schoon wassen. De aarde omarmt me.
Er is niets te doen, te helen of te bereiken. Die neiging gaat uit van dualiteit met tegenpolen en voorkeur en afwijzing waaruit strijd voortkomt. Er is in mij steeds sterker alleen de intentie om samen te vallen met wat er is, in de Eenheid die is. Daarin te Zijn, te zitten, te handelen.
En net als ooit ervaar ik weer: Ik ben de wind. Ik ben de druppels op de bladeren, het zand tussen mijn tenen, maar bovenal ben ik de wind. Ik ben de wind die klanken weeft in mijn drum.
Natuurlijk sputtert dan een oude stem mijn achterhoofd “O ja? Hoe dan met…? Wat te doen aan…  en voor…,? Wat nog te ontdekken…, te leren…? Hier, daar…? Er is zoveel lijden…!”
Het klinkt als verleidelijke achtergrondruis om uit het moment te geraken. Maar wakker blijft

“Laat en wees in Zijn. Je bent de wind.”

Ja, ik weet het. Ik ervaar, zie en voel het. Al heel lang.
En toch glipt, vooral in heftige omstandigheden,  nog steeds de oude overtuiging in vermomming langs slinkse achterdeurtjes binnen om dit ervarend weten naar de achtergrond te dringen. Die oude in mijn DNA ingesleten overtuiging om grenzeloos te zijn, die ten grondslag ligt aan mijn Lupus.

Voetstappen onderweg
Is dit het voornaamste persoonlijke doel van mijn Vision Quest?  Om tot in iedere porie, cel en molecuul, om tot in iedere laag van mijn wezen te ervaren dat er niets te doen is, juist ook niet voor de ander? Niets, alleen te Zijn en van nature te stromen.

Dat zou zo maar eens heel goed kunnen.

Share