Bevrijding door de angst heen. Over vorm en vormloos, dood en leven

Volledig in de vorm te zijn, zo volledig dat je alleen nog vorm bent. Met alles dat je bent. Zonder enig ander bewustzijn dan die vorm.
Dat voel ik als afgesneden en opgesloten. Het roept een oerangst in me op.
Toch is het ook wat ik ben. Ik ervaar dat ik dit ben.

 

Anderzijds is er volledig vormloos zijn. Als een stofje aan de rand van het universum. Zonder richting en doel, ongedifferentieerd. Vormloos zonder enige identiteit.
Dat voel ik als niets te zijn. Zijn, zonder referentiekader. Alles ís. Ook ik. En tegelijk ben ik niets en niemand. Dat roept existentiële angst in me op.
Toch ervaar ik dat dit zijn, ook is wat ik ben.
Vormloos Al, dat afdaalt in de stof. Bewustzijn dat ‘sterft’ in de stof. En in dat sterven als het ware door de stof heen zakt, in het vormloze, onbenoembare. En de stof tot leven bracht.

 

En dan…. het onderscheid valt weg.
Vorm en vormloosheid is één.
Sterven en leven is één.
De adem van de schepping, in en uit, één. Waar het leven is in de dood. Waar het Al is in het niets, in iedere vorm.

 

Daarvoor daal ik af in de stof, om voorbij de ‘dood’ het Al te ervaren – Waarin de stof wordt begeestigd.
Daarvoor los ik op in vormloosheid, om vanuit de stof en de vorm het Al te ervaren – Waarin het Al vorm krijgt.
Één.
Share
Boekenlegger op de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.